Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι για «δυνατούς λύτες»

Κάποτε ήμασταν και εμείς είκοσι. Γιατί αυτό για το οποίο θα μιλήσω, είναι οι σχέσεις εξ’αποστάσεως. Και αυτές μόνο σε εκείνη την ηλικία δικαιολογούνται. Και εφαρμόζονται επίσης. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, εφαρμόζονται, μιας και εγώ δεν ξέρω καμία που ν’άντεξε. Αλλά στην περίπτωση που ανάμεσα σας υπάρχει κάποιο τέτοιο ζευγάρι, παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου. Για να δώσει λίγο φως στο σκοτάδι που έχει πέσει πάνω από όλους μας.

Δύσκολες, σου λέει, οι ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολες και ακατόρθωτες, θα προσθέσω εγώ. Ο ένας μιλάει για αχλάδια και ο άλλος καταλαβαίνει μήλα. Ε πώς να γίνει δουλίτσα έτσι. Και με αυτή την εισαγωγή, θα μπω στο κυρίως θέμα, και θα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Κορίτσι γνωρίζει αγόρι λοιπόν, ερωτεύονται σφόδρα και ο ένας από τους δυο ξαφνικά αναγκάζεται να αλλάξει έδρα. Έχουμε και τα αποτελέσματα των πανελληνίων άλλωστε, και έχει να κλάψει κόσμος και κοσμάκης. Και η σχέση που σέβεται τον εαυτό της αλλά και τα μέλη που την αποτελούν, οφείλουν να προσπαθήσουν να τη διατηρήσουν και σε αυτά τα νέα δεδομένα. Γιατί εμείς είμαστε πιο δυνατοί. Εμείς είμαστε διαφορετικοί. Εμείς θα τα καταφέρουμε. Εμείς αγαπιόμαστε πραγματικά κ.τ.λ.

Οι σχέσεις, ως γνωστόν, πιο εύκολα διαλύονται παρά φτιάχνονται. Σε μια νύχτα με φεγγάρι, που λένε, πολλά μπορούν να ειπωθούν, αλλά τι γίνεται όταν ξημερώσει; Αυτό που θέλω να πω, είναι πως οι κοινές στιγμές και εμπειρίες, αυτή η καθημερινότητα που μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου, είναι όλα αυτά που σας φέρνουν κοντά και σας κρατάνε μαζί. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι λοιπόν, το να θέλεις να μοιραστείς κάτι που σου συνέβη, και να μην είναι ο άλλος κοντά σου; Να σε πάρει μια αγκαλιά, να σου πει ένα «συγχαρητήρια», να βγείτε έξω να το γιορτάσετε;

Το κινητό γίνεται προέκταση του εαυτού σου. Καταλήγεις με δύο συσκευές, για να μπορείς να έχεις πολλά πακέτα με δωρεάν χρόνο ομιλίας. Και πιο πιθανό είναι να βρει κάποιος στην τσάντα σου powerbank παρά χαρτομάντιλα. Μη τυχόν και ξεμείνεις από μπαταρία. Και η ζήλια ξαφνικά παίρνει άλλη μορφή. Μα εσείς ποτέ δεν ζηλεύατε ο ένας τον άλλον. Τώρα όμως ήρθε και αυτό στη παρέα. Γιατί η απόσταση, μέσα σε όλα, καταφέρνει να διογκώνει καταστάσεις. Οι τσακωμοί είναι χειρότεροι και οι εκδηλώσεις λατρείας εντονότερες. Όλα είναι στο φουλ και όλα στο κόκκινο. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι άλλο, από το πόσο μπορείς να αντέξεις σε τέτοια ένταση.

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται, λέει ο σοφός λαός. Και εγώ θα προσθέσω πως δεν είναι τα μάτια. Είναι η ψυχή. Είναι ο άνθρωπος που έχει ανάγκη από την προσωπική επαφή. Είναι που καμιά τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό το χάδι. Και ανεξαρτήτως ηλικίας, όλοι αυτό ζητάμε και όλοι αυτό έχουμε ανάγκη.

Read More »

Οι άνθρωποι που ζουν (και) μονάχοι

Σχέσεις που δημιουργήθηκαν από βαρεμάρα. Από μοναξιά. Από λύπηση. Από έλλειψη εναλλακτικής. Ή από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σχέσεις που διαλύθηκαν για τους ίδιους και περισσότερους λόγους. Καμιά σχέση δεν ξεκινάει για να διαλυθεί. Κανένας δεν επενδύει σε καμιά από αυτές, με σκοπό να τις τερματίσει. Αλλά συμβαίνει. Ερωτικές, φιλικές, εργασιακές. Σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν, κάποια χαρακτηριστικά παραμένουν κοινά.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χαστούκι από τη συνειδητοποίηση. Από την στιγμή εκείνη που αντιλαμβανόμαστε την εφημερότητα των καταστάσεων και την εκμετάλλευση που πιθανόν νιώθουμε ότι γίνεται εις βάρος μας. Ανθρώπινα βαμπίρ και παρτάκηδες που το μόνο που αποζητούν, είναι απλά να γίνεται η «δουλειά» τους. Τη στιγμή που τη θέλει και με τον τρόπο που τη θέλει. Και όχι, δεν μιλάω για κάποιο παράλληλο σύμπαν. Και είμαι σίγουρη, πως όσοι το διαβάζετε, όλο και κάποιος σας έρχεται στο μυαλό.

Ωστόσο, οι άνθρωποι που έχουν  μάθει να ζουν μονάχοι, που λέει και το άσμα, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Η μοναξιά ξέρετε, είναι παρεξηγημένη, μιας και έχει τα κακά αλλά και τα καλά της. Μαθαίνεις να αναθεωρείς, να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον σέβεσαι, να τον εκτιμάς, και κυρίως, να ξέρεις τι του αξίζει και τι όχι. Και αν το θέλεις, πόσο νερό μπορεί να αντέξει κι’αυτό το έρμο το κρασί, πριν καταλήξει να γίνει για πέταμα.

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τις ζωές μας. Γιατί ήρθαν για να μας δοκιμάσουν, να μας αλλάξουν, να μας κάνουν καλύτερους, χειρότερους ή απλώς να μας εξελίξουν. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Όσο μεγαλώνω, είμαι πιο απόλυτη. Με αυτά που θέλω και με αυτά που δεν θέλω. Με αυτά που ανέχομαι και με αυτά που δεν ανέχομαι. Κανένα κουράγιο για δήθεν ευγενικές χειρονομίες, που δεν κρύβουν την παραμικρή ειλικρίνεια. Καμιά διάθεση να βολευτώ σε καταστάσεις. Η μοναξιά είναι για λίγους.  Αλλά αν περάσεις από μέσα της, τότε τίποτα δεν μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο.

Read More »

Όταν η σεξουαλική ζωή πάει… περίπατο

Η σύγχρονη και σκληρή πραγματικότητα απέχει από το Hollywood. Και τα ζευγάρια που αρεσκόμαστε να παρακολουθούμε στις ταινίες, φαίνεται να ζουν σε κάποιον άλλον πλανήτη. Γιατί στον δικό μας, η ερωτική έλξη για τον σύντροφό μας, δείχνει να δέχεται απανωτά πλήγματα. Λίγο η ρουτίνα, λίγο το συνεχές πρεσάρισμα που βιώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας, τα πράγματα ζορίζουν πολύ για τα σύγχρονα ζευγάρια που είτε προσπαθούν επί ματαίω να αναζωπυρώσουν τη φλόγα, ή παραιτούνται και φαίνεται να βολεύονται σ’αυτή την κατάσταση. Εξάλλου, ας είμαστε ειλικρινείς. Πόσο εύκολο είναι, να διατηρηθεί η φλόγα και το πάθος ανάμεσα σε meetings, οικονομικά άγχη και παιδιά;

Η ρεαλιστική αλήθεια, είναι πως η σεξουαλική πράξη, δεν έχει την ίδια σημασία και βαρύτητα για όλους τους ανθρώπους. Εκεί που οι ειδικοί, θεωρούν ως κατώτατο όριο την μια φορά εβδομαδιαίως, υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν φαίνεται να το αποζητούν ακόμα και για μεγαλύτερα διαστήματα. Ας μην ρίχνουμε λοιπόν στην πυρά οτιδήποτε είναι διαφορετικό.

Η παρουσία ανθρώπων στο σπίτι, μια δύσκολη περίοδος στην δουλειά, η έντονη κόπωση, τα εκ διαμέτρου διαφορετικά ωράρια εργασίας, το πένθος και η αρρώστια, είναι αναμφισβήτητα ανασταλτικοί παράγοντες, που μπορεί να επηρεάσουν το ζευγάρι και την σεξουαλική του επίδοση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως το ζευγάρι έχει «ξεφτίσει». Σε έναν ιδανικό κόσμο, όπου όλα τα προβλήματα θα ήταν λυμένα, εμείς θα είχαμε να παλέψουμε μόνο για την σχέση μας, την οποία όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, θεωρούμε εργασία με βαρέα και ανθυγιεινά.

 «Αγάπη μου έχω πονοκέφαλο»
Η μειωμένη λίμπιντο, είναι το συνηθέστερο γυναικείο πρόβλημα απ’αρχή του κόσμου. Και δυστυχώς οι αιτίες που την προκαλούν είναι πολλές. Η γυναίκα είναι εγκεφαλικό ον, όπως γνωρίζουμε. Συνεπώς, οτιδήποτε διαταράσσει τις ισορροπίες της και τις ορμόνες της έχει άμεσο αντίκτυπο στην χαμηλή ερωτική της επιθυμία. Η εμμηνόπαυση, η κλιμακτήριος, η εγκυμοσύνη, η κατάθλιψη αλλά ακόμα και οι απότομες αλλαγές εργασίας και περιβάλλοντος μπορούν να δημιουργήσουν σε δυσλειτουργία της σεξουαλικής ζωής. Η συζήτηση με το σύντροφό μας αλλά και το γυναικολόγο μας, μπορεί να βοηθήσει πολύ την κατάσταση, μιας και η κατανόηση αλλά και η σωστή αντιμετώπιση από τον ειδικό, μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα.

«Το σύστημα βρίσκεται εκτός λειτουργίας»
Ένα από τα συχνότερα τέτοια προβλήματα είναι η στυτική δυσλειτουργία, η οποία και οφείλεται κατά ένα τεράστιο ποσοστό σε οργανικές και ψυχολογικές αιτίες, και φαίνεται να πλήττει σε ποσοστό το 70% του ανδρικού πληθυσμού. Το λες και τεράστιο έτσι; Μην διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από έναν ανδρολόγο-ουρολόγο που θα μπορέσει να εντοπίσει το πρόβλημα και να σας κατατοπίσει υπεύθυνα και αποτελεσματικά ως προς τη λύση του. Αξίζει άλλωστε να σημειώσουμε, πως η σχέση ανάμεσα στους ψυχολογικούς παράγοντες και τη στυτική δυσλειτουργία είναι αμφίδρομη. Η παρουσία του ενός εντείνει την αύξηση του άλλου.

Read More »

Η «ιδανική» αγάπη θα ήταν κάπως …έτσι

Τι είναι αγάπη;…Όχι όχι, μη τη μπερδεύεις με τον έρωτα και το πόθο…

Θα σου πω λοιπόν για τη δική μου αγάπη. Για αυτό που ονομάζω εγώ αγάπη. Και συγκεκριμένα για την «άνευ όρων» μορφή της. Αυτό το αδιανόητο συναίσθημα που σε κάνει να ξεπερνάς τα πάντα. Να μπορείς τα πάντα. Μα κυριότερο από όλα αυτά, να τολμάς τα πάντα.

Θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα, για να είσαι με αυτόν που αγαπάς; Θα μπορούσες να χάσεις τα πάντα για να είναι αυτός καλά; Αυτό είναι, αγαπημένη μου, η άνευ όρων αγάπη. Και αυτή η αγάπη είναι σπάνια. Και οφείλεις να νιώθεις τυχερός αν σου συμβεί έστω και μια φορά στη ζωή σου. Και όχι επειδή ήσουν αυτός που τη δέχτηκε, αλλά επειδή ήσουν αυτόν που τη προσέφερε. Αυτό κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους ανούσιους και σε αυτούς που έχουν το δικαίωμα να τη προφέρουν.

Και αν σου συμβεί τελικά, τότε να εύχεσαι να είναι αμφότερο. Γιατί εκεί θα γίνει κάτι μαγικό. Και παραμυθένιο. Και σου το υπογράφω, πως θα είναι ακριβώς όπως το είχες ονειρευτεί από πιτσιρίκι.

Ο κόσμος έχει ξεχάσει να αγαπάει. Έχει τόσο έντονη τη τάση να συγχέει τα πάντα μεταξύ τους. Η αγάπη είναι αυτό που μένει μετά τον έρωτα και τον ενθουσιασμό. Η αγάπη δεν φεύγει ποτέ. Αγάπη είναι να νιώθεις ανολοκλήρωτος χωρίς τον άλλον. Αγάπη είναι αυτός να εισπνέει και εσύ να εκπνέεις. Αγάπη είναι αυτός να σκέφτεται και εσύ να απαντάς στα ερωτήματα που δεν ξεστόμισε ποτέ. Αγάπη είναι, να μιλάει και να συνεχίζεις τη φράση του, σαν να το σκεφτόσουν εσύ. Αγάπη είναι να βρίσκεσαι σε ένα μέρος γεμάτο κόσμο, και να καταλαβαίνεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή που εισέρχεται και εκείνος. Αγάπη είναι να μπορείς να τον ξεχωρίσεις μέσα σε σκοτάδια και αβύσσους ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους.

Αυτή είναι η δική μου αγάπη. Και ίσως να πρέπει να μάθεις, πως τελικά μόνο αυτή έχει αξία και σημασία σε αυτή τη ζωή…

Read More »

Το να είσαι «σύντροφος» θέλει δουλειά!

Στην ηλικία που βρίσκομαι, και με τις εμπειρίες περί σχέσεων που έχω πάρει τόσο από προσωπικά βιώματα όσο και των γύρω μου, έχω να δηλώσω το εξής. Αντιλαμβάνομαι την ιδιότητα του να είσαι σύντροφος, όπως μια οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Και πριν βιαστείτε να κρίνετε, θα ήθελα να σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με την ικανότητα του να μπορεί να είναι σύντροφος. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεται, μέσα από τις εμπειρίες της ζωής. Ακόμα και όταν μια σχέση ναυαγήσει, και αφήσεις τον καιρό να περάσει, θα καταλάβεις πως σου άφησε κάποια προίκα. Με την οποία θα πορευτείς στην επόμενη. Αυτή η «δουλειά» λοιπόν, είναι σκληρή και ζόρικη. Είναι δύσκολη και απαιτεί πολύ υπομονή και επιμονή και από τις δύο πλευρές, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανή.

Ανέκαθεν υπέρμαχος της συζήτησης και του διαλόγου, θεωρούσα πως τα ζευγάρια πρέπει να μιλάνε. Να εκφράζουν ο ένας τα συναισθήματά του στον άλλον. Έτσι ώστε να γνωρίζουν αμφότεροι, τι συμβαίνει στο μυαλό και στη ψυχή του καθενός. Και αν νομίζετε πως αυτό είναι αυτονόητο, θα σας πω, πως και εγώ το ίδιο νόμιζα, αλλά έκανα λάθος.

Οι άντρες, βλέπετε, δεν γνωρίζουν πάντα τον τρόπο να εκφραστούν. Τείνουν να χάνονται ανάμεσα σε λέξεις και σκέψεις, που τις περισσότερες φορές δείχνουν να μην μπορούν να ταυτιστούν. Οι γυναίκες από την άλλη, είμαστε αυτές που υπεραναλύουμε τα πάντα, ούσες πιο διορατικές και θέλοντας πάντα να προλάβουμε το κακό, όταν το βλέπουμε να έρχεται. Και εκεί έρχεται το χάσμα της επικοινωνίας, ανάμεσα στα δύο φύλα. Αν καταφέρναμε να παρατηρήσουμε συζητήσεις αντρών, χωρίς να γνωρίζουν την παρουσία μας, θα καταλαβαίναμε πως όσα τους λέμε σε καταστάσεις έντασης, εκείνοι το εκλαμβάνουν ως γκρίνια.

Βάλτε από ένα ποτό ο καθένας, και καθίστε απέναντι. Ανοίξτε τις καρδιές σας και το μυαλό σας, και μιλήστε για όλα εκείνα που σας ενοχλούν και όλα εκείνα που λατρεύετε στο σύντροφό σας. Και ναι είναι απαραίτητα και τα δύο, προκειμένου να μην νιώσει ότι τον στήνετε στο τοίχο, αλλά ότι θέλετε να πετύχει η σχέση σας.

Read More »

Για όλα φταίει… ο πόθος!

Ο πόθος ορίζεται ως η σφοδρή επιθυμία για κάτι ή για κάποιον. Αυτός είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος τείνει να μπερδεύει τον πόθο με τον έρωτα. Το να έχεις κάποιον συνεχώς στο μυαλό σου, επειδή δεν μπορείς να τον έχεις ή επειδή δεν έτυχε να τον «αποκτήσεις» ακόμα, είναι εντελώς διαφορετικό από το να τον σκέφτεσαι συνεχώς επειδή δεν σου αρέσει η καθημερινότητά σου μακριά του.

Και κάπως έτσι ξεχωρίζουμε το πόθο ή αλλιώς τη γνωστή λέξη από «κ» από τον έρωτα, που είναι ένα αίσθημα τρυφερό και όμορφο και δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον σεξουαλικό παράγοντα. Να μάθεις λοιπόν, αγαπημένη μου, να τα ξεχωρίζεις αυτά τα δύο όταν τα βλέπεις ή όταν τα νιώθεις, ή όταν τέλος πάντων είσαι ο αποδέκτης. Ο πόθος για μένα είναι κάτι το καθαρά σαρκικό που ok είναι αποδεκτό και φυσιολογικό. Αλλά δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε και να του δίνουμε μια διαφορετική και ανώτερη για πολλούς ερμηνεία, η οποία ως επί το πλείστον διαρκεί για κάποιους ακόμα και μερικές ώρες.

Αν ανήκεις δε, στους τυχερούς, που μπορούν να συνδυάσουν τον έρωτα, με την αγάπη και τον πόθο τότε φρόντισε να το μη το χάσεις ποτέ από τη ζωή σου. Γιατί αυτό το τρίπτυχο λέγεται «χημεία» και είναι κάτι που συμβαίνει κατ’εμέ μια φορά στη ζωή. Προστάτεψέ το λοιπόν και υπερασπίσου το με τη ζωή σου και όλα θα πάνε παραμυθένια καλά.

Όλοι έχουμε γύρω μας τουλάχιστον ένα ζευγάρι, το οποίο διαθέτει το παραπάνω τρίπτυχο, και ας το παραδεχτούμε. Το κρυφοζηλεύουμε. Και ποιος δεν θα το έκανε άλλωστε; Εξάλλου, αν πονάει κάτι πολύ, είναι το να συνειδητοποιούμε πως η απόλυτη ευτυχία που βλέπουμε στους άλλους, είναι κάτι που εμείς δεν έχουμε ζήσει ποτέ. Και όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουμε, είναι ακόμα δυσκολότερο και το να τη βρούμε και το να τη ζήσουμε.

Read More »

Οι γυναίκες «αντράκια»!

Έτος 2018. Ανδροκρατούμενη εποχή. Όχι πληθυσμιακά αλλά επί της ουσίας. Σεξισμός πάντα και παντού. Τίποτα το υπερβολικό δεν έχει θέση στο σήμερα. Η κοινωνία μας επιβάλλει να μην είμαστε πολύ ανδροπρεπείς γιατί θα χάσουμε τη θηλυκότητά μας. Να μην είμαστε πολύ ναζιάρες, γιατί κανείς δεν θα μας λάβει σοβαρά υπόψη. Να μην ντυνόμαστε προκλητικά γιατί θα μας περάσουν για πρόστυχες. Ούτε όμως και πολύ συντηρητικά, γιατί θα μας θεωρήσουν εκτός τόπου και χρόνου. Πολλές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατηθούν, δεν βρίσκετε;

Οι γυναίκες «αντράκια», όμως δεν είναι κάποιος αστικός μύθος, ούτε ανήκουν στη σφαίρα της φαντασία, σαν τους μονόκερους. Υπάρχουν για να μπορούν να δείξουν πως είναι εδώ, και καλό θα ήταν να τους μοιάσουμε. Αυτές οι γυναίκες, μπορούν να γελάσουν σαν μικρά παιδιά και να τσακωθούν σαν αγόρια στις αλάνες. Μπορούν να φορέσουν πότε φόρμες και πότε δωδεκάποντα και να είναι εξίσου πανέμορφες.

Είναι εκείνες που θα μπορέσουν να σταθούν πλάι σε έναν άντρα, γιατί θα καταφέρουν να διαβάσουν την ψυχή του, και να αποδεχθούν τον αιώνιο κανόνα. Πως οι άντρες μετά τα 15 παίρνουν απλώς μπόι. Και τους αγαπάμε γι’αυτόν ακριβώς το λόγο.

Γιατί εκείνοι μπορούν και χαρίζουν στιγμές αιώνιας νιότης, στην τόσο καλά και προσεχτικά υπολογισμένη γυναικεία καθημερινότητα.

Που σκαλώνει όμως το πράγμα, και δεν μπορούμε να είμαστε όλες έτσι; Μα φυσικά στο αυτονόητο. Στο ότι είναι δύσκολο. Γιατί για να γίνεις «γυναίκα-αντράκι», πρέπει να μάθεις να φέρεσαι και να συμπεριφέρεσαι. Να μπορείς να μεταμορφωθείς, σαν άλλος χαμαιλέοντας, σε ό,τι προστάζει η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Πρέπει να ξέρεις να είσαι φίλος. Από εκείνους που δεν χρυσώνουν χάπια και δεν χαϊδεύουν αυτιά, αλλά μιλάνε ντόμπρα και σταράτα και ξέρεις πως είναι φίλοι για μια ζωή. Είναι εκείνοι που μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα και θα διακτινιστούν να βρεθούν δίπλα σου. Είναι οι γυναίκες εκείνες, που τους αρέσουν τα λόγια τα σταράτα, τα ξεκάθαρα ή αλλιώς τα «αντρίκια».

Οι γυναίκες που μπορούν να φερθούν σαν άντρες, όταν αυτό θεωρηθεί σκόπιμο, είναι εκείνες που θα υπερασπιστούν το δίκιο τους και που θα τσαλακωθούν για τα όνειρα και τους στόχους τους. Ξέρουν να βγαίνουν μπροστά και να υπερασπίζονται τους δικούς τους ανθρώπους. Και πίστεψέ με έχουν πολλούς. Είναι και εκείνες όμως, που θα αναγνωρίσουν τα λάθη τους και θα ζητήσουν συγγνώμη. Με μια έννοια τόσο βαθιά και ειλικρινή, που δεν θα σου αφήσουν άλλο περιθώριο από το να τη δεχτείς.

Βρείτε μια τέτοια γυναίκα και κάντε την είδωλο. Ή κατά την trendy ονομασία, influencer…

Read More »

Πόσο φίλοι μπορούμε να είμαστε με τους πρώην μας;

Τα φτιάξατε, χωρίσατε και αποφασίσατε να κρατήσετε επαφή. Να είστε φίλοι και να χαίρεται ο ένας με τη χαρά του άλλου. Δύσκολο και απατηλό; Όχι για εσάς, που πιστεύετε ακράδαντα πως το ότι μοιραστήκατε κάποτε, μια κοινή ζωή και ένα κρεβάτι, δεν μπορεί να σας σταματήσει από το να νοιάζεστε τον άλλον. Ίσως υπερβολικά «Σουηδικό», για τα δεδομένα μας, αλλά και για πολύ κόσμο ακόμη. Οι ψυχολόγοι άλλωστε, ισχυρίζονται πως αυτό απαιτεί από μόνο του μια ωριμότητα που ελάχιστοι έχουν, και ως γνωστόν η φιλία ανάμεσα στα δύο φύλα, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Μια φιλία, μπορεί να βασιστεί στην αληθινή αγάπη, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και τη δοτικότητα. Και ένας χωρισμός μπορεί να βασιστεί στην έλλειψη όλων ή κάποιων από τα παραπάνω. Από την άλλη πλευρά, ένας χωρισμός μπορεί να έρθει μέσα από μια κοινή απόφαση του ζευγαριού, αλλά μπορεί, πολύ εύκολα, να αποφασιστεί και από τη μία μόνο πλευρά. Κατόπιν τούτων, τι είναι αυτό που τελικώς μας οδηγεί στο να κρατάμε επαφές με τους πρώην μας; Μήπως ο εγωισμός του να ξέρουμε τι συμβαίνει στη ζωή του, ώστε να επέμβουμε όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο; Ή μήπως η ελπίδα του να βρεθεί μια δεύτερη ευκαιρία για να είμαστε ξανά μαζί του;

Δύο φύλα που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα μπορούν να είναι συνεργάτες, μπορούν να είναι φίλοι αλλά δεν μπορούν να είναι κολλητοί. Πόσο μάλλον δυο άνθρωποι που έχουν ενωθεί ερωτικά. Αυτά τα οποία μας προσέλκυσαν στον συγκεκριμένο άνθρωπο, θα εξακολουθούν να μας ελκύουν και μετά το χωρισμό. Και στην περίπτωση που μπορείτε να τους αντισταθείτε, τότε είναι πολύ πιθανό να μπορείτε να παραμείνετε και φίλοι. Ποιος όμως είναι αυτός που τα έβαλε με τα ανθρώπινα πάθη και νίκησε;

Στην περίπτωση δε, που κάποιος από τους δυο έχει αποφασίσει να συνεχίσει τη ζωή του και να πάει παρακάτω, τότε καλό θα ήταν να μπαίνουμε και στην θέση του συντρόφου μας. Πως θα μας φαινόταν εμάς, αν δεχόταν τηλεφωνήματα και μηνύματα από τον πρώην που έδειχναν την ολοφάνερη οικειότητα που έχουν μεταξύ τους; Ας μπούμε στο κόπο λοιπόν, να περάσουμε να δούμε και την απέναντι όχθη του ποταμού, γιατί εκεί που ο ένας βλέπει νηνεμία, ο άλλος μπορεί να βλέπει φουρτούνα.

Read More »

Όταν ο έρωτας γίνεται συμβιβασμός

Και αν έχουμε μάθει κάτι, στην ενήλικη ζωή μας, είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ό,τι δυσκολότερο έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Γεμάτες με τραύματα, μισά λόγια ή και ολόκληρα πολλές φορές. Γεμάτες με μοναξιά και χαμόγελα, συμβιβασμούς και ανιδιοτέλεια. Τι είναι αυτό που φέρνει κοντά δυο ανθρώπους; Ο έρωτας ίσως ή η αγάπη. Αλλά τι είναι αυτό που τους κρατάει κοντά; Αναλωνόμαστε για χρόνια, ψάχνοντας την τέλεια σχέση, τον τέλειο σύντροφο, πιστεύοντας ίσως πως και εμείς οι ίδιοι είμαστε τέλειοι, οπότε γιατί να μην ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, καλό θα ήταν να δούμε πως οι σχέσεις είναι σαν μια πελώρια ζυγαριά. Από την μια τα καλά και από την άλλη τα άσχημα. Και εμείς στη μέση, να προσπαθούμε να δούμε τι βαραίνει πιο πολύ.

«Βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει.
Άφησέ το να σε στραγγίξει από όλο σου το είναι. Άφησέ το να σε σκοτώσει και να καταβροχθίσει τα απομεινάρια σου. Γιατί όλα τα πράγματα θα σε σκοτώσουν, και αργά και γρήγορα, αλλά είναι πολύ καλύτερο να σκοτωθείς από έναν εραστή.»,  Charles Bukowski

Και εμείς μένουμε πίσω ν’αναρωτιόμαστε, πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι αυτό. Γιατί να αφήσουμε κάποιον να μας καταπιεί (όποιος και αν είναι αυτός), όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε κάνει τόσο κόπο να κρατηθούμε στην επιφάνεια;

Αυτό που κάνει ένας άνθρωπος για να αποφασίσει αν πρέπει να παραμείνει σε μια σχέση ή όχι, είναι να «ζυγιάζει» τα πράγματα. Από τη μία όλα τα αρνητικά του συντρόφου του, και από την άλλη όλα τα θετικά. Και ποια έχουν την μεγαλύτερη βαρύτητα για εκείνον τελικώς. Κάποιος δεν μπορεί να συγχωρήσει την βαρεμάρα, ενώ κάποιος άλλος δεν μπορεί να αποδεχτεί την υπερβολική φιλοδοξία, ή ακόμα και την έλλειψη αυτής. Κάποιος θεωρεί πολύ πιο σημαντικό χαρακτηριστικό, την προσωπική εξέλιξη, ενώ κάποιος άλλος το να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όλα είναι υποκειμενικά, και εμείς προσπαθούμε, μέσα στα χρόνια να ενώσουμε δυο λίστες, ψάχνοντας «συμβατό δότη».

Υπάρχουν εκείνοι οι τυχεροί, που αναγνωρίζουν τον ιδανικό σύντροφο από μακριά. Υπάρχουν και εκείνοι οι σύντροφοι, που παλεύουν να τους το αποδείξουν. Υπάρχουν και οι άλλοι όμως, εκείνοι που μιλάνε και ίσως να κρύβονται κιόλας, πίσω από μια σχέση, ειλικρινούς ενδιαφέροντος, σεβασμού και εμπιστοσύνης. Αλλά ας μην γελιόμαστε. Μια ερωτική σχέση, οφείλει να έχει πολλά περισσότερα από αυτά.

Αν σας έλεγαν όμως, πως έχετε να διαλέξετε ανάμεσα σε δυο ζωές. Από τη μία έναν μεγάλο έρωτα, που μπορεί να οδηγήσει και στο κάστρο της πριγκίπισσας, αλλά μπορεί και στην πυρά, και από την άλλη μια πανέμορφη ζωή, γεμάτη ασφάλεια, ειλικρίνεια, ηρεμία και εμπιστοσύνη, εσείς ποια θα διαλέγατε; Μην βιαστείτε ν’απαντήσετε, γιατί δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Στην νεαρή ηλικία όλοι θα επιλέγαμε το πρώτο, γιατί δεν θα έκρυβε κανένα ρίσκο. Μόνο εμπειρίες. Στην πιο ώριμη όμως;

Και εκεί βρίσκεται το κλειδί. Τα πράγματα τείνουν να μπερδεύονται όσο μεγαλώνουμε, όσο βλέπουμε τα χρόνια να περνάνε, και στεκόμαστε όλο και συχνότερα για να κοιτάξουμε λιγάκι πίσω και να δούμε τι έχουμε καταφέρει ως τώρα.

Read More »

Όταν εσύ είσαι «έτοιμη»,κι αυτός «όχι τόσο»

«Τη στιγμή που δεν μπορείς να μετρήσεις με απόλυτη σαφήνεια, το πότε ακριβώς τελείωσε η προηγούμενη σχέση σου, τότε είναι ο καιρός για να μπεις σε μια καινούργια.». Λέει ο σοφός ενός χωριού. Και έτσι φτάνεις να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους, γνωστούς και μη, που μπαίνουν κάτω από το μάτι της Θαντέρας σου, και τους βλέπεις υπό ένα πρίσμα διαφορετικό. Πιο καθαρό, λιγότερο φεμινιστικό και σίγουρα πιο ρομαντικό (αυτό το τελευταίο ειδικά κράτησέ το γιατί θα σου χρειαστεί αργότερα). Και η ιστορία ξεκινάει όπως πάντα.

Κορίτσι γνωρίζει αγόρι. Και καταφέρνεις να ξεχωρίσεις ανάμεσα στο τόσο κόσμο αυτόν τον έναν. Που σου κάνει το κλικ; Άγνωστη η αιτία. Και είσαι τόσο αισιόδοξη ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάνε καλά. Γιατί «μεγάλα παιδιά είμαστε». Γνωστή ατάκα για να παραμυθιάσεις τους άλλους αλλά κυρίως τον εαυτό σου. Ενθουσιάζεστε αμφότεροι και νιώθεις πως βρίσκεσαι στο σωστό το δρόμο. Πως μετά από τόσα αντράκια που πέρασαν από τη ζωή σου, ήρθε επιτέλους το δέκα το καλό. Πως το σύμπαν διάβασε καλύτερα τα τεφτέρια του και είδε ότι σου χρωστάει. Και που να πάει το μικρό σου το μυαλό να προστατευτεί; Που να σκεφτείς πως οι άνθρωποι εκεί έξω δεν βγαίνουν προς αναζήτηση ταιριού μόνον όταν είναι έτοιμοι για σχέση, αλλά και όταν θέλουν απλώς να νιώσουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Λίγο πιο μάγκες. Λίγο πιο αντρουά. Λίγο πιο σημαντικοί βρε αδερφέ.

Αυτός λοιπόν αποφασίζει να μπαινοβγαίνει διακριτικά στη ζωή σου και την ατζέντα σου. Και εσύ του το επιτρέπεις φυσικά στην αρχή. Γιατί μπορεί να θέλει να το πάει αργά, σκέφτεσαι εσύ αθώο μου πλάσμα. Σου έχω συνταρακτικά νέα λοιπόν, μικρή μου. Κανένα αρσενικό ποτέ δεν πέθανε από τα συναισθήματά του. Κανείς ποτέ δεν έπαθε αναπνευστικό πρόβλημα από τα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον (κατά τη γνωστή καραμέλα, «με πνίγει η αγάπη σου»). Εντάξει δεν σου λέω να του γίνεις κολλιτσίδα, αλλά μεταξύ μας ποτέ δεν ήθελες αυτό. Έναν σύντροφο έψαχνες όπως όλος ο κόσμος. Κανένα ρακούν δεν έκλεψε το χαρτάκι με το τηλέφωνό σου. Κανένας σούπερ ηλεκτρονικός ιός δεν χάλασε τον υπολογιστή του, ούτε έπεσε θύμα ληστείας του κινητού του. Να θυμάσαι πως όποιος θέλει και τον τρόπο βρίσκει και όλα τα μπορεί. Αλλά μόνο αυτός που πραγματικά θέλει. Όλα τα άλλα είναι να’χαμε να λέγαμε.

Και βρίσκεσαι να αναρωτιέσαι τι έγινε πάλι; Τι έκανες λάθος; Έκανες όντως κάποιο λάθος; Όχι αγαπημένη μου. Το πρόβλημα είναι ότι έχει γεμίσει ο κόσμος με ανθρώπους που κοιτούν τον εαυτούλη τους. Που δεν τους νοιάζει το αν θα πληγώσουν τον άλλον. Που δεν έχουν ξεκαθαρίσει καλά καλά το ποιοι είναι και το τι ζητάνε από τη ζωή τους, και θέλουν από πάνω να πάρουν και άλλους μαζί τους σε αυτό τους το αδιέξοδο. Γιατί ρε φίλε; Γιατί να το ψάξουμε μαζί; Εγώ ξέρω τι θέλω. Εσένα. Εσύ όμως; Και κάπως έτσι βρίσκεσαι στο άδοξο τέλος μιας ακόμα “σχέσης”, που σε κάνει να ανανεώνεις τη λίστα των μάντρα σου.

 Κάπως έτσι δημιουργούνται τα απωθημένα. Και κάπως έτσι παίρνεις αποφάσεις και όρκους (όχι και τόσο αιώνιους) την επόμενη φορά να είσαι πιο προσεκτική. Ή καλύτερη πιο διορατική.

Read More »

Όταν το αφύσικο, γίνεται φυσιολογικό

«Να μη σε χτυπάει, να μη σε κερατώνει, να μη χαρτοπαίζει και να μη πίνει». Ήταν το γνωστό τετράπτυχο των μανάδων μας, προκειμένου να αποφύγουμε τις κακοτοπιές του έξω κόσμου και να βρούμε τον τέλειο σύντροφο. Σε όλα αυτά αργότερα προστέθηκαν και άλλα, όπως τα ναρκωτικά (μαλακά και σκληρά) και ο οποιοσδήποτε εθισμός, ο οποίος δεν περιοριζόταν κατ’ανάγκη στη τράπουλα.

Έναν φυσιολογικό άνθρωπο να μας αγαπήσει. Είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν όλες οι συζητήσεις με τις παρέες. Άντρες και γυναίκες, που χάνονται μέσα στην καθημερινότητα και στη λάθος επιλογή συντρόφων, που εκ πρώτης φαινόντουσαν «φυσιολογικοί». Και οι αποσκευές του καθενός μας, ολοένα και μεγαλώνουν, ολοένα και βαραίνουν. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πόση επιμονή να έχει κάποιος, για να συνεχίσει να ψάχνει το ιδανικό όταν οι πιθανότητες να σπάσει τα μούτρα του, είναι μεγαλύτερες από το να ευτυχήσει. Σε ποιο σημείο, έγιναν όλα μαθηματικά; Στο σημείο εκείνο που οι άνθρωποι έχασαν τον εαυτό τους και αυτά που πραγματικά θέλουν. Στο σημείο εκείνο, που κανείς δεν νοιάζεται για το πώς μπορεί να νιώσει ο απέναντι αλλά μόνο για εκείνη την καραμέλα που λέγεται «Θέλω να περνάω καλά».

Είναι βαριά η καλογερική. Και ασήκωτη. Και για να πετύχει μια σχέση (ειδικά στις μέρες μας), θέλει προσπάθεια και από τις δυο μεριές. Αν δεν είσαι έτοιμος να καταβάλεις το δικό σου μερίδιο, τότε μην πεις στο κόπο να την ξεκινήσεις καν. Και κάπως έτσι το πάθος γίνεται μίσος, και τα ροζ σύννεφα καταλήγουν μαύρα κι άραχνα. Και ως διά μαγείας, όλα μετά φαίνονται λάθος. Συμπεριφορές, αντιδράσεις, απαντήσεις. Όλα δείχνουν να μην είναι αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε. Για να καταλήξουμε στη γκρίνια και τη φαγωμάρα.

Το άγχος και οι οικονομικές δυσκολίες, είναι σίγουρα ένας τεράστιος ανασταλτικός παράγοντας. Το καταλαβαίνουμε και το ξέρουμε. Δεν ζούμε σε άλλο κόσμο εμείς. Αλλά, κάντε μια προσπάθεια να τα βρείτε με τον εαυτό σας. Να κατασταλάξετε και να τον αποδεχτείτε όπως ακριβώς είναι. Καθρεφτιστείτε με όλα τα πλεονεκτήματά και τα μειονεκτήματά σας. Και βγείτε στο κόσμο, πιο καθαροί. Για να αγαπηθείτε από αυτόν που θα σταθεί στα πρώτα και όχι στα δεύτερα.

Read More »

Ο φόβος της αποτυχίας είναι ο φόβος για τη ζωή.

Έχετε νιώσει ποτέ τόσο φοβισμένοι με το ενδεχόμενο της αποτυχίας, που αποφασίσατε να μην το δοκιμάσετε καθόλου; «Του δειλού η μάνα ποτέ δεν έκλαψε», όπως λέει και ο λαός, και το comfort zone καταλήγει να είναι το χρυσό κελί, που μας κρατάει μακριά από όλα. Από καθετί καινούργιο και διαφορετικό. Μήπως τελικά, ο φόβος της αποτυχίας σημαίνει ότι υποσυνείδητα υπονομεύουμε τις δικές μας προσπάθειες, ώστε να αποφύγουμε μια μεγαλύτερη αποτυχία; Μα φυσικά και ναι!

Σίγουρα, οι περισσότεροι θα έχετε ήδη ταυτιστεί μέχρι τώρα. Και σίγουρα ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να μας ακινητοποιήσει και να μας κάνει να αντισταθούμε στην πρόοδο. Ας σκεφτούμε λοιπόν, το μεγάλο (ομολογουμένως) ενδεχόμενο να χάσουμε κάποιες πολύ μεγάλες ευκαιρίες που θα εμφανιστούν στον δρόμο μας.

Ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να συνδεθεί με πολλές αιτίες. Για παράδειγμα, η κατοχή κριτικών ή μη υποστηρικτικών γονέων αποτελεί αιτία για μερικούς ανθρώπους. Επειδή υποβαθμίστηκαν ή ταπεινώθηκαν κατά την παιδική ηλικία, φέρνουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα στην ενηλικίωση.

Η εμπειρία ενός τραυματικού γεγονότος σε κάποιο σημείο της ζωής σας μπορεί επίσης να είναι μια αιτία. Για παράδειγμα, πριν κάποια χρόνια, θέλοντας να προχωρήσω τις γνώσεις μου πάνω στο επαγγελματικό μακιγιάζ ένα βήμα παραπέρα, καθότι ήδη απόφοιτος Αισθητικής, πήγα σε μια σχολή για να πάρω πληροφορίες. Ο καθηγητής και μεγάλος μέντορας του χώρου, αφού «εξέτασε» τις επιδόσεις μου, μου είπε τα παρακάτω λόγια «Κοίτα να δεις κοριτσάκι μου, δεν βλέπω κάποια ιδιαίτερη τεχνική, και γενικώς από όσο γνωρίζω στην Αισθητική μαθαίνετε και νύχια, μήπως να το ξανασκεφτείς;» Τα λόγια του χαράχτηκαν στο μυαλό μου και στην καρδιά μου. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, έχω ξεχάσει πολλά γύρω από αυτή την εμπειρία. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο με τον οποίον αποχώρησα από τη σχολή. Με βουρκωμένα μάτια, που περίμεναν να βρεθούν σε κάποιο ασφαλές σημείο, ώστε να ελευθερώσουν όλα αυτά τα δάκρυα. Έκλαψα, πικράθηκα και στεναχωρήθηκα. Και αφού ξέσπασα, σκέφτηκα πως είμαι πολύ καλύτερη από όλο αυτό. Μπορώ πολλά περισσότερα από όσα πίστευε ότι μπορώ εκείνος ο «κύριος», τον οποίο προφανώς κανένας δεν δίδαξε, πως τους μαθητές σου αγαπητέ μου, έστω και τους εν δυνάμει, πρέπει να τους βάζεις κάτω από τις φτερούγες σου. Και να του πεις, ξέρεις κάτι; Δεν γνωρίζεις από μακιγιάζ, αλλά είμαι εδώ για σε διδάξω. Πόσο διαφορετικά θα ακουγόταν κάτι τέτοιο ε;

Οι περισσότεροι από εμάς θα σκοντάψουν και θα πέσουν στη ζωή. Οι πόρτες θα χτυπηθούν στα πρόσωπά μας και θα μπορούσαμε να κάνουμε κάποιες κακές αποφάσεις. Το υπέροχο πράγμα για την αποτυχία είναι ότι είναι εξ ολοκλήρου από εμάς να αποφασίσουμε πώς να το εξετάσουμε. Μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε την αποτυχία ως «το τέλος του κόσμου», ή ως απόδειξη του πόσο ανεπαρκείς είμαστε. Ή, μπ

ορούμε να δούμε την αποτυχία ως απίστευτη εμπειρία μάθησης. Κάθε φορά που αποτυγχάνουμε σε κάτι, μπορούμε να επιλέξουμε να αναζητήσουμε το μάθημα που θέλουμε να μάθουμε. Αυτά τα μαθήματα είναι πολύ σημαντικά. Είναι πώς μεγαλώνουμε και πώς συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο λάθος και πάλι. Οι αποτυχίες μας σταματούν μόνο αν τους το επιτρέψουμε.

Ο Michael Jordan θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες μπάσκετ όλων των εποχών. Και όμως, κόπηκε από την ομάδα μπάσκετ του γυμνασίου επειδή ο προπονητής του δεν πίστευε ότι είχε αρκετή ικανότητα. Ο Warren Buffet, ένας από τους πλουσιότερους και πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες στον κόσμο, απορρίφθηκε από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Φανταστείτε αν ο Richard Branson είχε ακούσει τους ανθρώπους που του είπαν ότι ποτέ δεν θα έκανε τίποτα που να αξίζει τον κόπο χωρίς δίπλωμα γυμνασίου.

Η αποτυχία μπορεί επίσης να μας διδάξει πράγματα για τον ίδιο μας τον εαυτό, που δεν θα μαθαίναμε υπό άλλες συνθήκες. Για παράδειγμα, η αποτυχία μπορεί να σας βοηθήσει να ανακαλύψετε πόσο ισχυρό άτομο είστε. Η αποτυχία σε κάτι μπορεί να σας βοηθήσει να ανακαλύψετε τους πραγματικούς φίλους σας ή να σας βοηθήσει να βρείτε αναπάντεχα κίνητρα για να πετύχετε.

Συχνά, πολύτιμες ιδέες έρχονται μόνο μετά από αποτυχία. Η αποδοχή και η μάθηση από αυτές τις ιδέες είναι το κλειδί για την επιτυχία στη ζωή.

Read More »

Όταν καταλήγουμε δεδομένοι

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί για την δυσκολία των ανθρώπινων σχέσεων. Πόσο μάλλον των ερωτικών, που είναι πιο εύκολο να τις εγκαταλείψουμε, παρά να μείνουμε και να προσπαθήσουμε. Και γιατί να το κάνουμε άλλωστε, όταν είμαστε όλοι το ίδιο κακομαθημένοι από τα σπίτια μας. Εκεί που το ζεστό φαγητό της ημέρας μας περίμενε έτοιμο στο δίσκο, και τα ρούχα ήταν πάντα καθαρά και σιδερωμένα με μηδέν χρόνο και κόπο. Γιατί να εγκαταλείψουμε όλες αυτές τις «ανέσεις» άραγε; Για μια αγάπη, λένε οι πολλοί. Αλλά πόσα μπορεί να καταφέρει η αγάπη στις μέρες μας, που οι δυσκολίες μοιάζουν να είναι περισσότερες από τις ευκολίες. Και εμείς, θυμίζουμε αθλητές σ’έναν μαραθώνιο.

Ίσως αυτή η αγάπη είναι, που καταφέρνει με τον καιρό να τα σκοτώσει όλα. Όλες εκείνες τις φορές που κάναμε πίσω τα δικά μας θέλω για να είμαστε αρεστοί στον άλλον. Τότε που δεν διαμαρτυρηθήκαμε, γιατί δεν θέλαμε με την γκρίνια μας, να διώξουμε τον άλλον μακριά. Και λίγο λίγο. Σιγά σιγά. Όλα μοιάζουν να αλλάζουν, με πρώτο και βασικότερο εμάς τους ίδιους. Ας μην μπερδεύουμε την αγάπη με τον φόβο του να μείνουμε μόνοι μας. Ας μην έχουμε αυταπάτες, πως με το να λέμε σε όλα «ναι» χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία, θα μας φέρει ολοένα και πιο κοντά στον άλλον. Οι άνθρωποι είμαστε φύσει ανικανοποίητα και άπληστα όντα. Την στιγμή που θα καταφέρουμε να αποκτήσουμε κάτι, την επόμενη αμέσως ώρα θέλουμε κάτι άλλο. Κάτι ακόμα. Κάτι παραπάνω.

Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, όλοι πέσαμε κάποια στιγμή από το ροζ συννεφάκι μας, που ήταν γεμάτο happy ends και πρίγκιπες. Και γρήγορα όλοι καταλάβαμε, πως αυτός που θα πληγωθεί σε μια σχέση, είναι αυτός που χαζεύει τον άλλον όσο κοιμάται. Είναι εκείνος που αγαπάει λίγο παραπάνω. Οι σχέσεις είναι σαν ένα πελώριο jenga. Τραβάει ο καθένας τα τουβλάκια του, προσπαθώντας από κοινού να μείνει όρθιος ο πύργος. Αν ο ένας τραβήξει περισσότερα σε μια του κίνηση, τότε η κατασκευή θα καταρρεύσει. Απλά, εύκολα και γρήγορα.

Προσπαθήστε, να μην χάνεστε. Κανένας δεν έγινε περισσότερο αρεστός, επειδή συμφωνούσε σε όλα. Τα σκυλάκια τα βαριέται εύκολα ο κόσμος. Οπότε ας μην γινόμαστε ένα από αυτά. Τα θέλω μας, τα όριά μας, τα πρέπει μας, είναι εκείνα που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Και αυτό ερωτεύτηκε ή αγάπησε ο άλλος. Καταπατήστε τα, και θα καταλήξετε άνθρωποι χωρίς ψυχή. Και απ’όλα τα πράγματα που μπορούμε να χάσουμε εκεί έξω. Ο εαυτός μας, είναι το πολυτιμότερο.

Read More »

Για ποιους λόγους δεν χρειάζεται να ζητάμε συγνώμη

Εμείς οι γυναίκες είμαστε κάπως περισσότερο ενοχικές ως άνθρωποι. Από τη φύση μας, που λένε. Είναι μια απλή και άβολη αλήθεια της καθημερινότητάς μας. Παρόλο που υποστηρίζω φανατικά τη «συγνώμη», σίγουρα θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας, πολλές φορές να ζητάει συγνώμη, σε περιπτώσεις που δεν θα έπρεπε. Μερικές φορές μάλιστα, ζητάμε  τόσες πολλές που η «συγγνώμη» έχει γίνει σχεδόν προκαθορισμένη αντίδραση, από μέρους μας.

Σύμφωνα με πολλούς ψυχολόγους, η συγνώμη μπορεί να αντικατοπτρίζει την χαμηλή αυτοεκτίμηση που πιθανόν έχουμε, μια μειωμένη αίσθηση δικαιώματος, μια ασυναίσθητη επιθυμία να αποφύγουμε οποιαδήποτε πιθανότητα κριτικής ή αποδοκιμασίας πριν ακόμα αυτή εμφανιστεί, ή ακόμα και την υπερβολική επιθυμία να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας.

Το «συγνώμη» δεν είναι αυτό που θέλουμε να πούμε στην πραγματικότητα.

Σε αντίθεση με το «συγνώμη», που απολογούμαστε για κάποιο δικό μας σφάλμα, το «λυπάμαι», σημαίνει πως στεναχωριόμαστε για κάποια κατάσταση, την οποία ωστόσο δεν προκαλέσαμε εμείς. Και ναι. Και ακούγεται διαφορετικά. Και είναι επίσης. Ξανασκεφτείτε λοιπόν, μήπως αυτό που θέλατε στην ουσία να πείτε, είναι κάτι όπως «Με συγχωρείτε», «Δεν σας επιτρέπω», «Αυτό δεν σας αφορά» κτλ. Αν ναι, ήρθε η ώρα για μια αναδιατύπωση.

Μην ταυτοποιήστε με την λέξη

Όσο πιο συχνά ζητάτε συγνώμη, τόσο μικρότερος είναι ο αντίκτυπος που έχει. Σταματήστε να ζητάτε συγγνώμη που καθίσατε πρώτη σε μια θέση στο μετρό ή που κάνατε μικρά σαρδάμ στην ομιλία σας, και ξεκινήστε να ζητάτε συγγνώμη, όταν πραγματικά βλάψατε κάποιον ή πληγώσατε τα συναισθήματά του. Εάν ισοβαθμείτε το να αργήσετε να απαντήσετε σε κάποιο e-mail, με το να χτυπήσετε ένα σκύλο με το αυτοκίνητό σας, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να κάνετε επανεκκίνηση στον εαυτό σας.

Δεν είναι πάντα δικό σας σφάλμα

Αυτό είναι βασικό και συμβαίνει συχνά στο χώρο εργασίας. Ζητάτε συγγνώμη για κάτι που είναι πέρα ​​από τον έλεγχό σας; Το κάνετε για να εξομαλύνετε τα πράγματα με έναν συνεργάτη ή έναν πελάτη, ακόμα και αν η κατάσταση ήταν εκτός του δικού σας ελέγχου; Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε μια ακόμη συγνώμη, είναι να επιμείνετε στα γεγονότα, διατηρώντας τις εξηγήσεις απλές και σύντομες.

Όταν χάνεται το φιλότιμο

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2011, οι άντρες ζητούν συγνώμη πολύ λιγότερο σε σύγκριση με τις γυναίκες. Και αυτό, επειδή έχουν υψηλότερο όριο για το τι συνιστά προσβλητική συμπεριφορά. Γι ‘αυτό, πριν βιαστείτε με την επόμενη «συγνώμη», σκεφτείτε το ακροατήριό σας, και το κατά πόσον ή όχι αυτό που είπατε ήταν πραγματικά προσβλητικό. Το πρόσωπο στο οποίο ζητάτε συγγνώμη, θα έκανε το ίδιο; Αυτό δεν πρέπει πάντα να είναι ο δείκτης αναφοράς για το πώς να συμπεριφέρεστε, φυσικά, αλλά αξίζει να το σκεφτείτε αν είστε υπερβολικά ενοχικοί τύποι.

Read More »

Η Ευτυχία βρίσκεται στα χέρια μας…

Γλυκιά μου «ευτυχία» έπεσες θύμα και’συ…Παραποίησης και παρερμήνευσης. Οι άνθρωποι τείνουν να σε μπερδεύουν. Να σε συνδέουν με ανθρώπους και καταστάσεις. Και κυρίως με αυτά που τους κάνουν να νιώθουν. Για τους γύρω τους. Για τον κόσμο τους. Μα κυρίως για τον ίδιο τους τον εαυτό. Ευτυχία λοιπόν. Ευτυχία ορίζεται ως η ψυχική ικανοποίηση του ανθρώπου, προερχόμενη από την εκπλήρωση των επιθυμιών και την επιτυχία των σκοπών του. Δεν υπάρχει μόνιμη ευτυχία. Υπάρχουν μόνο στιγμές ευτυχίας. Και αυτό γιατί διαφορετικά, θα κινδύνευε να χάσει την μαγεία της και την μοναδικότητά της. Έχουμε το κακό συνήθειο άλλωστε, οτιδήποτε μόνιμο να το θεωρούμε δεδομένο. Υπάρχει κάποιο μυστικό γύρω της; Κάποιος κανόνας; Κάποιος τρόπος για να έρθουμε πιο κοντά της; Όχι. Γιατί ο καθένας μας, την αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

Για’μένα, ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να βρίσκει τα όνειρά του. Εκείνος που μπορεί να εντοπίζει τα πράγματα που τον εξιτάρουν. Που τον κάνουν να νιώθει τόσο όμορφα μόνο με τη σκέψη τους. Γιατί αυτό είναι το δυσκολότερο πράγμα στο κόσμο. Και για’μένα προσωπικά αυτό είναι και το βασικότερο βήμα προς τη προσωπική ισορροπία.

Αν μπορώ να σε συμβουλεύσω ως προς κάτι, αυτό είναι να μη στηρίζεις, την ευτυχία σου σε ανθρώπους και σε αντικείμενα. Φτιάξε εσύ την ευτυχία σου. Δημιούργησέ την. Όλα είναι εφήμερα, όλα είναι προσωρινά. Τα όνειρα όμως; Τα όνειρα και οι στόχοι, είναι αυτά που σου δίνουν λόγο να ελπίζεις. Και ναι, οι αποτυχίες που θα έρθουν, πρόκειται να πονέσουν πολύ. Αλλά οι επιτυχίες, θα επουλώσουν τα πάντα, Και τότε θα νιώσεις τόσο ολοκληρωμένος και γεμάτος που τίποτα δεν θα σε σταματάει.

Βρες λοιπόν όλα αυτά που πάντα ήθελες να δεις, να γευτείς και να υλοποιήσεις και σταμάτα να τα αναβάλεις. Πάρε την ζωή σου, στα δικά σου χέρια. Και κάντην όσο πιο ευτυχισμένη μπορείς. Carpe diem λοιπόν!

Read More »

5+1 (σκληρές) αλήθειες για τα ραντεβού μετά τα 30

Το dating κατά τα 30+ μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένα άθλημα από μόνο του. Από εκείνα τα extreme κιόλας, κατά τα οποία πρέπει να δείξουμε αφενός πολύ κουράγιο και αφετέρου αστείρευτο χιούμορ. Παρακάτω ακολουθεί γυναικείος οδηγός για όλες εκείνες που σκέφτονται να μπουν στην αρένα, ή για όσες έχουν ήδη μπει και οφείλουν να ξέρουν τι (άλλο) τις περιμένει.

1. Η απήχηση που θα έχετε στους μικρότερους άντρες, μπορεί και να σας σοκάρει. Οι γυναίκες μετά τα τριάντα, θεωρούνται αρκετά μικρές ώστε να παραμένουν σέξι, αλλά αρκετά μεγάλες ώστε να ξέρουν πολύ καλά τι τους γίνεται. Από τα δεκαοχτώ μέχρι τα εικοσιπέντε, οι άντρες μοιάζουν να αρέσκονται πολύ στην ιδέα μιας μεγαλύτερης συντρόφου. Από το να ικανοποιήσουν την μητρική φιγούρα μέχρι να μοιραστεί μαζί τους το ερωτικό manual.

2. Από την άλλη, οι άντρες της ηλικίας σας, guess what, σας θεωρούν πολύ μεγάλες για τα γούστα τους. Ε ναι λοιπόν. Το ακούσαμε και αυτό. Από ρατσιστικά σχόλια του τύπου «Δεν θα μπορεί να κάνει παιδιά», μέχρι «Τι να την κάνω τη συνομήλικη, όταν μπορώ να έχω ένα 22χρονο που θα είναι μέσα στην ενέργεια;». Αγόρια σας έχω τρομερά νέα. Αφενός μπορούμε να τεκνοποιήσουμε, αφετέρου όταν θα βγείτε με το 22χρονο, φωνάξτε μας να χαζέψουμε το διάλογο μεταξύ σας. Θα φέρουμε και pop corn.

3. Οι μύθοι περί βιολογικού ρολογιού, είναι πέρα για πέρα αληθινοί. Αν δεν έχετε αποκτήσει παιδιά, το να βγαίνετε ραντεβού σημαίνει ένα ακόμα βάρος, καθώς μπορεί να πιέζεστε από την ιδέα του κατά πόσον ο απέναντί σας είναι κατάλληλος για κάτι τέτοιο ή όχι. Προσπαθήστε να αφήσετε τον τρελό χορό των ορμονών έξω από αυτό. Ναι ξέρω, είναι δύσκολο. Αλλά προσπαθήστε, προς αποφυγή μελλοντικών δραμάτων.

4. Μετά τα τριάντα, ξέρουμε τι θέλουμε, και κυρίως τι δεν θέλουμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είμαστε και είμαστε κατασταλαγμένες. Ταυτόχρονα όμως, είμαστε και πιο επιλεκτικές, πιο ιδιότροπες και σίγουρα πιο αυστηρές. Στην περίπτωση που το ζητούμενο είναι ένας γάμος ή μια σοβαρή σχέση, τα ραντεβού ενδέχεται να είναι πολλά και ίσως και απογοητευτικά. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν έχετε κανένα λόγο να βιάζεστε. Ζήστε τη ζωή σας, όπως σας κάνει κέφι.

5. Σε προέκταση του Νο4, καταλήγουμε επίσης στο εξαιρετικά συχνό φαινόμενο, του να μας φοβούνται. Η γνωστή καραμέλα που θέλει να τους ευνουχίζουμε, λέγεται ξανά και ξανά. Απευθυνόμενη όμως, στον αντρικό πληθυσμό, για μια ακόμη φορά, θα σας πω, πως εάν το ενδεχόμενο να έχετε δίπλα σας μια σύντροφο δυναμική, με προσωπικότητα και άποψη, σας τρομάζει και σας ευνουχίζει, τότε να σας ενημερώσω, πως ούτε εμείς σας θέλουμε. Τον σύντροφό μας, τον θέλουμε περήφανο που μας έχει, και όχι να κρύβεται στο καβούκι του, επειδή μπορεί να βγάζουμε περισσότερα λεφτά από εκείνον.

6. Φυσικά έχουμε και την κατηγορία εκείνη, που βρίσκει μερικές γυναίκες στα 35, με ένα διαζύγιο και ένα παιδί. Οι οποίες πέραν του καημού τους, ακούν και σχόλια όπως «Πάλι καλά που πρόλαβες και έκανες και ένα παιδί πριν πατήσεις τα σαράντα», ή «Ε, από τα σαράντα και μετά, ξεφτίζει η μπογιά σου». Ευλόγως λοιπόν, νιώθετε ίσως απογοητευμένες. Ίσως σας περνάει από το μυαλό, πως έχετε λήξει, πλέον τόσο σεξουαλικά όσο και συναισθηματικά.

Το να βγαίνεις ραντεβού μετά τα τριάντα είναι μαγκιά. Το να συνεχίζεις να πιστεύεις στην αληθινή αγάπη είναι μαγκιά. Το να επιμένεις και να μην παρατάς τα όπλα είναι μαγκιά. Και μόνο γι’αυτά λοιπόν, οποιοδήποτε αρσενικό, θα ήταν τυχερό να βρίσκεται στο πλευρό σας. Πάνω τους λοιπόν!

Read More »

Η Μάχη των φύλων

Σε ένα φανταστικό και μάλλον παράλληλο σύμπαν, οι ερωτικές σχέσεις ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες, δεν θα ήταν μια παρτίδα STRATEGO. Οι μεν, δεν θα υπέθεταν τις κινήσεις των δε, και οι συμπεριφορές, τα συναισθήματα και η έκφραση αυτών, δεν θα ήταν αποτέλεσμα πολύωρης μελέτης και στρατηγικής για το πώς θα συμπεριφερθούμε στον «αντίπαλο». Όλα αυτά όμως, σε ένα παράλληλο σύμπαν. Γιατί σε αυτό που ζούμε, οι ανθρώπινες σχέσεις, επιβάλλουν τέτοιου είδους προγραμματισμούς, για να μην ξαναπέσουμε με τα μούτρα ακόμη μια φορά. Για να μην τσακίσουμε το σώμα, την καρδιά και το μυαλό μας, για μια ακόμη φορά. Και τέλος, γιατί οι πληγές, όσο μεγαλώνουμε, δείχνουν να επουλώνονται ολοένα και δυσκολότερα.

Γυναίκες από την Αφροδίτη και άνδρες από τον Άρη. Παλιά και κλασσική ιστορία. Τόσο παλιά και τόσο κλασσική, που αισθανόμαστε, πως πλέον θα διαβάζεται ως παραμύθι στα παιδιά μας, για να μπορούν να είναι προετοιμασμένα γι’αυτό το αγεφύρωτο χάσμα που συνδέει – στο περίπου – τα δύο φύλα. Και αυτό που μάθαμε είναι πως τα μεν θηλυκά πρέπει να πάρουν απόφαση πως οι σκέψεις των αρσενικών είναι τόσο απλές, όσο και το να φτιάξεις ένα βραστό αυγό. Από την άλλη, οι άντρες πρέπει να δεχτούν και να αποδεχτούν πως οι σκέψεις των γυναικών είναι τόσο σύνθετες και πολύπλοκες, που πιστέψτε μας, χανόμαστε και εμείς οι ίδιες μέσα σε αυτές, μερικές φορές. #Based_on_a_True_Story.

Για παράδειγμα, όταν στα κορίτσια αρέσει ένα αρσενικό, και εκείνο ενώ θα μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του με κάθε γνωστό ή άγνωστο τρόπο, εκείνο επιλέγει να μην το κάνει, εμείς μπορούμε να γράψουμε τουλάχιστον πέντε επεισόδια με όλους τους πιθανούς λόγους που δεν το κάνει. Αλλά κανένας, μα κανένας από αυτούς δεν περιλαμβάνει το ότι δεν μας γουστάρει. «Αφού είδα πως με κοίταζε», «Καθόταν όλη την ώρα δίπλα μου», «Δεν μιλούσε με κανέναν άλλον, και ήταν τουλάχιστον άλλα δέκα άτομα στη παρέα» και άλλα πολλά. Τα αγόρια, όταν θέλουν κάποια το δείχνουν. Γιατί απλά δεν κρατιούνται να μην το κάνουν. Και όταν δεν την θέλουν, τότε φέρονται σαν δεκάχρονα που από όλα τα άκυρα που θα μπορούσαν να ξεστομίσουν, εκείνα επιλέγουν το χειρότερο.

Και τα χρόνια πέρασαν και εμείς μεγαλώσαμε. Και διαπιστώσαμε πως ο καθένας από εμάς δεν έχει τις δικές του ανασφάλειες, αλλά του απέναντι. Και η ιστορία πάει κάπως έτσι.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως έχουμε ένα αγόρι που θα το λέμε Α. Ένα κορίτσι που θα το λέμε Β. Και έναν τρίτο που θα τον λέμε Γ. Το Α είναι χοντρό, οπότε λέει στη Β ότι πάχυνε για να της διαλύσει την ψυχολογία για forever. Η Β νιώθει μειονεκτικά με το σώμα της, οπότε φλερτάρει με τον Γ που του αρέσει όπως είναι. Μετά η Β τα ξαναβρίσκει με τον Α και ο Γ πάει περίπατο γιατί σκοπός της Β επετεύχθη. Κ ερωτώ τώρα εγώ. Αυτός ο Γ, που θα ξαναβγεί αύριο μεθαύριο στο κυνήγι του χαμένου ταιριού, πόσα απωθημένα θα έχει από το Β, το οποίο με τη σειρά του τα είχε από το Α; Και που ο Γ πλέον θα μεταλαμπαδεύσει σε κάποιο άλλο κακόμοιρο πλάσμα; Μπερδευτήκατε; Λογικό, και μην νιώθετε άσχημα γι’αυτό. Μας πήρε χρόνια ολόκληρα να διαπιστώσουμε πως είμαστε το αποτέλεσμα των άλλων. Είμαστε δημιουργήματα των πληγών, των χαρακιών και όλων των απωθημένων που αποφασίζουν οι άλλοι να βγάλουν πάνω μας.

Ηθικόν Δίδαγμα; Μην ακούτε τους καλοθελητές που προσπαθούν να σας πείσουν για την ολιγότητά σας. Και κάντε μια χάρη στο κόσμο. Αν δεν σας αρέσει εκεί που είστε, μη παίζετε με τα συναισθήματα των υπολοίπων. Απλά ανοίξτε τη πόρτα και φύγετε. Γέμισε ο κόσμος πληγωμένες καρδιές, που ζητάνε εκδίκηση για τον πόνο που τους χάρισαν κάποιοι, κάπου, κάποτε!

Read More »

Απολογισμός 2015...

Συζητήσαμε εδώ με τα κορίτσια, και είπαμε να γράψει η καθεμιά μας τον δικό της απολογισμό για το 2015 που έφυγε. Και όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις κάθεσαι και μετράς, και ξαναβλέπεις, και ξαναζείς τη χρονιά σου σε slides…

Πάντα πίστευα πως είμαστε τα βιώματά μας. Όλα αυτά που ζήσαμε ή θα θέλαμε να ζήσουμε. Πρόσφατα, διάβασα κάπου, πως ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι φύσει αισιόδοξος. Είναι προγραμματισμένος σου λέει, έτσι, που δείχνει να βάζει σε δεύτερη μοίρα ο,τιδήποτε αρνητικό και να στέκεται κατά κύριο λόγο στα θετικά. Τι πάει στραβά λοιπόν στη πορεία, και έχουμε γεμίσει με τόσο αρνητισμό και απαισιοδοξία;

Από μικρή ηλικία αποφάσισα πως δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να επηρεαστεί αρνητικά ψυχολογικά παρά μόνο για αυτό που λέγεται «υγεία».

Στην υγεία αρχίζουν και τελειώνουν τα πάντα για εμένα. Αποχαιρετώ λοιπόν ένα 2015, που μου φέρθηκε πάρα πολύ καλά. Που κράτησε καλά όλους αυτούς που αγαπάω, καθώς και τις οικογένειές τους. Που με έκανε μέλος μιας υπέροχης οικογένειας που λέγεται The K-magazine. Που έφερε καινούργιους ανθρώπους στη ζωή μου, που μου στάθηκαν και συνεχίζουν να μου στέκονται σε ό,τι ήδη κάνω ή σκέφτομαι για το μέλλον. Που είμαι σε θέση και ικανότητα να συνεχίζω να είμαι παραγωγική και δημιουργική.

Το 2016 λοιπόν το καλωσορίζω. Και του ζητάω να είναι ακριβώς σαν το 2015. Και ας μη μιλήσουμε για δημοψηφίσματα και capital controls που όλοι θα θέλαμε να απουσιάζουν αλλά σας προσκαλώ και σας προκαλώ να δούμε όλοι μαζί το δάσος και όχι το δέντρο. Ένα καταπράσινο και ολάνθιστο δάσος, μας περιμένει ακριβώς μπροστά μας. Για να το εξερευνήσουμε. Για να το διασχίσουμε. Για να βρούμε τα μονοπάτια και τις παγίδες που κρύβει. Και να βγούμε σιγά σιγά στην άλλη του άκρη. Και για να έχουμε να διηγηθούμε ένα ακόμα ταξίδι. Αυτό του 2016. Άλλωστε, πως μπορούμε να ξέρουμε μετά βεβαιότητας αν κάτι είναι ή δεν είναι καλό, όταν δεν το έχουμε ακόμα ζήσει. Μη φοβού το άγνωστο. Μπορεί να κρύβει υπέροχα πράγματα. Εύχομαι να έχουμε όλοι μας, ένα 2016 παθιασμένο, πολύχρωμο, δημιουργικό, ερωτικό, ταξιδιάρικο και άκρως συναρπαστικό.

Read More »

Κάτι σαν έρωτας...

Να μη σταματήσεις στα δύσκολα. Να τα αφήσεις να σε οδηγήσουν. Να σε πάνε όπου αυτά νομίζουν. Τα δύσκολα σε διαμορφώνουν. Σε κάνουν αυτό που είσαι. Αυτό που θα είσαι για όλη σου τη ζωή. Μάθε να λες αυτά που αισθάνεσαι. Τη στιγμή που τα αισθάνεσαι. Αυτά που θες. Τη στιγμή που τα θες. Μας έφαγαν τα πρέπει και τα μη. Ζήσε γιατί η ζωή είναι μικρή και θλιβερή τις περισσότερες φορές. Γιατί τη ζωή πρέπει να τη γεμίζεις με όμορφες στιγμές. Με μια αγκαλιά, ένα φιλί, μερικούς φίλους, μια βόλτα στο Λυκαβηττό.

- Θες να δούμε την Αθήνα από ψηλά;

- Θέλω...

Είναι τόσο απλό.
Δε μου αρέσουν οι ταμπέλες. Ποτέ δε μου άρεσαν. Θέλω για μια φορά τα πράγματα να είναι απλά.

Να σε αρπάξω από το χέρι για να σου δείξω το κόσμο μου. Έτσι ατελείωτο και χαοτικό όπως τον βλέπω εγώ. Να μου δείξεις και'συ το δικό σου κόσμο. Έτσι για να τον δω μέσα από τα μάτια σου. Και όταν κουραστούμε το βράδυ, να αποκοιμηθούμε αγκαλιά.

Μου λείπεις και σε σκέφτομαι. Και όταν σε σκέφτομαι σφίγγεται το στομάχι μου. Όταν σε αντικρίζω χτυπάει η καρδιά μου γρηγορότερα. Νιώθω το μυαλό μου έτοιμο να εκραγεί. Σαν να έχω έναν μόνιμο πονοκέφαλο. Και αν θες να σου μιλήσω και με νούμερα. Ιδού! Οχτώ στις δέκα καθημερινές μου σκέψεις περιέχουν εσένα. Οχτώ στις δέκα προτάσεις μου περιέχουν το όνομά σου. Οχτώ στους δέκα κατασκευαστές συνιστούν να μη σου τα πω ποτέ όλα αυτά.

Δε σκοπεύω να του βάλω ταμπέλα γιατί ποτέ δε μου άρεσαν τέτοιου είδους κατηγοριοποιήσεις.

Η ζωή όμως, με έμαθε να μην είμαι σίγουρη για το αύριο, παρά μόνο για τη στιγμή που ζω. Γι'αυτή τη στιγμή που σου μιλάω. Μου λείπεις. Τόσο απλά.

Η ζωή είναι απλή. Εμείς τη κάνουμε σύνθετη και ποτέ δε κατάλαβα το λόγο (απορίες μιας ανήσυχης 30χρονης). Το παιδί που έχω μέσα μου είναι τόσο πληγωμένο που θέλει να κλαίει συχνά πυκνά, για να αδειάζει τη δεξαμενή των δακρύων του. Αλλά είναι και τόσο ανυπόμονο για πολλά άλλα. Για τη βροχή, το φως, μια βόλτα, μια ζεστή σοκολάτα κάτω από τα αστέρια. Τίποτα δεν μπορεί να με σκοτώσει. Παρά μόνο ένα. Η αμφιβολία. Αν είχες πει αυτό, ή αν είχες κάνει το άλλο. Και αν δεν προλάβω τελικά να τα πω; Ή αν τελικά αυτό που θέλεις περισσότερο από όλα είναι απλά να τα ακούσεις; Όχι λοιπόν, αυτή την αμφιβολία δεν την αφήνω να με καταπιεί. Τη ξεστομίζω. Σου τη φωνάζω και σου ζητώ να την ακούσεις. Έπαψα, από καιρό, να πιστεύω πως ο άλλος μπορεί να μυρίσει τα νύχια του. Πρέπει να μιλάς για να τα μαθαίνει ο άλλος. Το τι θα τα κάνει είναι δικό του θέμα. Αλλά εσύ πρέπει να μιλάς και να ρωτάς. Ίσως έτσι θα ήταν όλα καλύτερα τελικά...

Read More »

Στο Σ.Δ. 2

Πάλι εδώ...Πάλι εγώ...Πάλι παρέα με σκέψεις και λέξεις που περιμένουν υπομονετικά να μπουν σε μια σειρά...
Με κατηγορείς άραγε για κάτι; Που δεν ήμουν εκεί να σε προσέξω, να σε προστατεύσω, να σε φυλάξω; Διαλυθήκαμε ξέρεις. Κανείς δεν μιλάει με κανέναν. Προσπάθησα, αλλά δεν έχω τα ίδια κουράγια πια. Για ποιο πράγμα; Μα για να παλεύω όσο παλιότερα φυσικά. "Εσένα δε σε φοβάμαι", μου είπε πολλές φορές η μητέρα σου. Εγώ η δυνατή και η γαμάτη. Εγώ που όλα τα μπορώ, που όλα τα διαχειρίζομαι και που πάντα έχω τις λύσεις για όλα. Ένα τεντωμένο σκοινί τα πάντα από τότε. Νιώθω πως υπάρχουν πράγματα που δε σου είπα ποτέ. Το ήξερες ότι σ'αγαπούσα έτσι; Ότι ήσουν ένα κομμάτι μου τόσο όμορφο, μοναδικό και τρυφερό. Μήπως δε σου είπα τελικά το πόσο σπάνιος ήσουν για'μένα; Και τώρα δε μ'αφήνουν να έρθω κοντά σου. Η δύναμή μου, μου γύρισε πάλι μπούμερανγκ. Τους δείχνω λέει τι δε μπορούν να κάνουν αυτοί. Να είναι τόσο δυνατοί όσο εγώ. Να κοντρολάρουν τους εαυτούς τους όπως εγώ. Δε ξέρω να κάνω αλλιώς. Εσύ το ήξερες. Αυτούς πως να τους πείσω όμως; Δεν στεναχωρήθηκα όσο εκείνοι λένε. ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Εγώ; Ξεριζώθηκες από μέσα μου. Ποιος κανόνισε τη κηδεία; Ποιος μάζεψε τα πράγματά σου από το σπίτι όταν εκείνη ήταν με φάρμακα για να κοιμάται συνέχεια και να μη σκέφτεται; Ποιος έκλεισε τους ανοιχτούς σου λογαριασμούς; Κανένα μπράβο δεν περίμενα. Δεν ήταν αυτό που ζητούσα. Να με αφήσουν να σου μιλάω που και που, ήθελα μόνο. Αλλά η λύση ήρθε σαν από μόνη της. Και οι λέξεις βρήκαν τη σειρά τους. Και εγώ σταμάτησα να αυτομαστιγώνομαι με λογιών λογιών "κατηγορώ". Και εκείνοι δεν έμαθαν ποτέ τι ήσουν για εμένα. Τι θα είσαι πάντα για εμένα. Δεν περνάει ούτε μια ημέρα που να μη σε φέρω στο μυαλό μου. Δύο χρόνια πέρασαν χωρίς να σε ακούσω. Αυτή τη φωνή σου, που πεθύμησαν τα αυτιά μου. Και αυτή τη μορφή σου που πεθύμησαν τα μάτια μου. Σου μιλάω καθημερινά, και ελπίζω ότι με ακούς. Το ξέρω ότι με ακούς. Είναι τόσα πολλά που έγιναν αυτά τα δύο χρόνια. Και ένα κομμάτι μου, νιώθει πως από τη στιγμή που δεν τα άκουσες εσύ, δεν τα έχει ακούσει κανένας. Άδικο για τους υπόλοιπους, το ξέρω. Αλλά ο δικός σου χαμός, μου έδειξε πως όλη η ζωή μπορεί να είναι άδικη.

Read More »