Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι για «δυνατούς λύτες»

Κάποτε ήμασταν και εμείς είκοσι. Γιατί αυτό για το οποίο θα μιλήσω, είναι οι σχέσεις εξ’αποστάσεως. Και αυτές μόνο σε εκείνη την ηλικία δικαιολογούνται. Και εφαρμόζονται επίσης. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, εφαρμόζονται, μιας και εγώ δεν ξέρω καμία που ν’άντεξε. Αλλά στην περίπτωση που ανάμεσα σας υπάρχει κάποιο τέτοιο ζευγάρι, παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου. Για να δώσει λίγο φως στο σκοτάδι που έχει πέσει πάνω από όλους μας.

Δύσκολες, σου λέει, οι ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολες και ακατόρθωτες, θα προσθέσω εγώ. Ο ένας μιλάει για αχλάδια και ο άλλος καταλαβαίνει μήλα. Ε πώς να γίνει δουλίτσα έτσι. Και με αυτή την εισαγωγή, θα μπω στο κυρίως θέμα, και θα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Κορίτσι γνωρίζει αγόρι λοιπόν, ερωτεύονται σφόδρα και ο ένας από τους δυο ξαφνικά αναγκάζεται να αλλάξει έδρα. Έχουμε και τα αποτελέσματα των πανελληνίων άλλωστε, και έχει να κλάψει κόσμος και κοσμάκης. Και η σχέση που σέβεται τον εαυτό της αλλά και τα μέλη που την αποτελούν, οφείλουν να προσπαθήσουν να τη διατηρήσουν και σε αυτά τα νέα δεδομένα. Γιατί εμείς είμαστε πιο δυνατοί. Εμείς είμαστε διαφορετικοί. Εμείς θα τα καταφέρουμε. Εμείς αγαπιόμαστε πραγματικά κ.τ.λ.

Οι σχέσεις, ως γνωστόν, πιο εύκολα διαλύονται παρά φτιάχνονται. Σε μια νύχτα με φεγγάρι, που λένε, πολλά μπορούν να ειπωθούν, αλλά τι γίνεται όταν ξημερώσει; Αυτό που θέλω να πω, είναι πως οι κοινές στιγμές και εμπειρίες, αυτή η καθημερινότητα που μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου, είναι όλα αυτά που σας φέρνουν κοντά και σας κρατάνε μαζί. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι λοιπόν, το να θέλεις να μοιραστείς κάτι που σου συνέβη, και να μην είναι ο άλλος κοντά σου; Να σε πάρει μια αγκαλιά, να σου πει ένα «συγχαρητήρια», να βγείτε έξω να το γιορτάσετε;

Το κινητό γίνεται προέκταση του εαυτού σου. Καταλήγεις με δύο συσκευές, για να μπορείς να έχεις πολλά πακέτα με δωρεάν χρόνο ομιλίας. Και πιο πιθανό είναι να βρει κάποιος στην τσάντα σου powerbank παρά χαρτομάντιλα. Μη τυχόν και ξεμείνεις από μπαταρία. Και η ζήλια ξαφνικά παίρνει άλλη μορφή. Μα εσείς ποτέ δεν ζηλεύατε ο ένας τον άλλον. Τώρα όμως ήρθε και αυτό στη παρέα. Γιατί η απόσταση, μέσα σε όλα, καταφέρνει να διογκώνει καταστάσεις. Οι τσακωμοί είναι χειρότεροι και οι εκδηλώσεις λατρείας εντονότερες. Όλα είναι στο φουλ και όλα στο κόκκινο. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι άλλο, από το πόσο μπορείς να αντέξεις σε τέτοια ένταση.

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται, λέει ο σοφός λαός. Και εγώ θα προσθέσω πως δεν είναι τα μάτια. Είναι η ψυχή. Είναι ο άνθρωπος που έχει ανάγκη από την προσωπική επαφή. Είναι που καμιά τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό το χάδι. Και ανεξαρτήτως ηλικίας, όλοι αυτό ζητάμε και όλοι αυτό έχουμε ανάγκη.

Read More »

Οι άνθρωποι που ζουν (και) μονάχοι

Σχέσεις που δημιουργήθηκαν από βαρεμάρα. Από μοναξιά. Από λύπηση. Από έλλειψη εναλλακτικής. Ή από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σχέσεις που διαλύθηκαν για τους ίδιους και περισσότερους λόγους. Καμιά σχέση δεν ξεκινάει για να διαλυθεί. Κανένας δεν επενδύει σε καμιά από αυτές, με σκοπό να τις τερματίσει. Αλλά συμβαίνει. Ερωτικές, φιλικές, εργασιακές. Σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν, κάποια χαρακτηριστικά παραμένουν κοινά.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χαστούκι από τη συνειδητοποίηση. Από την στιγμή εκείνη που αντιλαμβανόμαστε την εφημερότητα των καταστάσεων και την εκμετάλλευση που πιθανόν νιώθουμε ότι γίνεται εις βάρος μας. Ανθρώπινα βαμπίρ και παρτάκηδες που το μόνο που αποζητούν, είναι απλά να γίνεται η «δουλειά» τους. Τη στιγμή που τη θέλει και με τον τρόπο που τη θέλει. Και όχι, δεν μιλάω για κάποιο παράλληλο σύμπαν. Και είμαι σίγουρη, πως όσοι το διαβάζετε, όλο και κάποιος σας έρχεται στο μυαλό.

Ωστόσο, οι άνθρωποι που έχουν  μάθει να ζουν μονάχοι, που λέει και το άσμα, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Η μοναξιά ξέρετε, είναι παρεξηγημένη, μιας και έχει τα κακά αλλά και τα καλά της. Μαθαίνεις να αναθεωρείς, να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον σέβεσαι, να τον εκτιμάς, και κυρίως, να ξέρεις τι του αξίζει και τι όχι. Και αν το θέλεις, πόσο νερό μπορεί να αντέξει κι’αυτό το έρμο το κρασί, πριν καταλήξει να γίνει για πέταμα.

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τις ζωές μας. Γιατί ήρθαν για να μας δοκιμάσουν, να μας αλλάξουν, να μας κάνουν καλύτερους, χειρότερους ή απλώς να μας εξελίξουν. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Όσο μεγαλώνω, είμαι πιο απόλυτη. Με αυτά που θέλω και με αυτά που δεν θέλω. Με αυτά που ανέχομαι και με αυτά που δεν ανέχομαι. Κανένα κουράγιο για δήθεν ευγενικές χειρονομίες, που δεν κρύβουν την παραμικρή ειλικρίνεια. Καμιά διάθεση να βολευτώ σε καταστάσεις. Η μοναξιά είναι για λίγους.  Αλλά αν περάσεις από μέσα της, τότε τίποτα δεν μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο.

Read More »

Όταν η σεξουαλική ζωή πάει… περίπατο

Η σύγχρονη και σκληρή πραγματικότητα απέχει από το Hollywood. Και τα ζευγάρια που αρεσκόμαστε να παρακολουθούμε στις ταινίες, φαίνεται να ζουν σε κάποιον άλλον πλανήτη. Γιατί στον δικό μας, η ερωτική έλξη για τον σύντροφό μας, δείχνει να δέχεται απανωτά πλήγματα. Λίγο η ρουτίνα, λίγο το συνεχές πρεσάρισμα που βιώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας, τα πράγματα ζορίζουν πολύ για τα σύγχρονα ζευγάρια που είτε προσπαθούν επί ματαίω να αναζωπυρώσουν τη φλόγα, ή παραιτούνται και φαίνεται να βολεύονται σ’αυτή την κατάσταση. Εξάλλου, ας είμαστε ειλικρινείς. Πόσο εύκολο είναι, να διατηρηθεί η φλόγα και το πάθος ανάμεσα σε meetings, οικονομικά άγχη και παιδιά;

Η ρεαλιστική αλήθεια, είναι πως η σεξουαλική πράξη, δεν έχει την ίδια σημασία και βαρύτητα για όλους τους ανθρώπους. Εκεί που οι ειδικοί, θεωρούν ως κατώτατο όριο την μια φορά εβδομαδιαίως, υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν φαίνεται να το αποζητούν ακόμα και για μεγαλύτερα διαστήματα. Ας μην ρίχνουμε λοιπόν στην πυρά οτιδήποτε είναι διαφορετικό.

Η παρουσία ανθρώπων στο σπίτι, μια δύσκολη περίοδος στην δουλειά, η έντονη κόπωση, τα εκ διαμέτρου διαφορετικά ωράρια εργασίας, το πένθος και η αρρώστια, είναι αναμφισβήτητα ανασταλτικοί παράγοντες, που μπορεί να επηρεάσουν το ζευγάρι και την σεξουαλική του επίδοση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως το ζευγάρι έχει «ξεφτίσει». Σε έναν ιδανικό κόσμο, όπου όλα τα προβλήματα θα ήταν λυμένα, εμείς θα είχαμε να παλέψουμε μόνο για την σχέση μας, την οποία όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, θεωρούμε εργασία με βαρέα και ανθυγιεινά.

 «Αγάπη μου έχω πονοκέφαλο»
Η μειωμένη λίμπιντο, είναι το συνηθέστερο γυναικείο πρόβλημα απ’αρχή του κόσμου. Και δυστυχώς οι αιτίες που την προκαλούν είναι πολλές. Η γυναίκα είναι εγκεφαλικό ον, όπως γνωρίζουμε. Συνεπώς, οτιδήποτε διαταράσσει τις ισορροπίες της και τις ορμόνες της έχει άμεσο αντίκτυπο στην χαμηλή ερωτική της επιθυμία. Η εμμηνόπαυση, η κλιμακτήριος, η εγκυμοσύνη, η κατάθλιψη αλλά ακόμα και οι απότομες αλλαγές εργασίας και περιβάλλοντος μπορούν να δημιουργήσουν σε δυσλειτουργία της σεξουαλικής ζωής. Η συζήτηση με το σύντροφό μας αλλά και το γυναικολόγο μας, μπορεί να βοηθήσει πολύ την κατάσταση, μιας και η κατανόηση αλλά και η σωστή αντιμετώπιση από τον ειδικό, μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα.

«Το σύστημα βρίσκεται εκτός λειτουργίας»
Ένα από τα συχνότερα τέτοια προβλήματα είναι η στυτική δυσλειτουργία, η οποία και οφείλεται κατά ένα τεράστιο ποσοστό σε οργανικές και ψυχολογικές αιτίες, και φαίνεται να πλήττει σε ποσοστό το 70% του ανδρικού πληθυσμού. Το λες και τεράστιο έτσι; Μην διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από έναν ανδρολόγο-ουρολόγο που θα μπορέσει να εντοπίσει το πρόβλημα και να σας κατατοπίσει υπεύθυνα και αποτελεσματικά ως προς τη λύση του. Αξίζει άλλωστε να σημειώσουμε, πως η σχέση ανάμεσα στους ψυχολογικούς παράγοντες και τη στυτική δυσλειτουργία είναι αμφίδρομη. Η παρουσία του ενός εντείνει την αύξηση του άλλου.

Read More »

Η «ιδανική» αγάπη θα ήταν κάπως …έτσι

Τι είναι αγάπη;…Όχι όχι, μη τη μπερδεύεις με τον έρωτα και το πόθο…

Θα σου πω λοιπόν για τη δική μου αγάπη. Για αυτό που ονομάζω εγώ αγάπη. Και συγκεκριμένα για την «άνευ όρων» μορφή της. Αυτό το αδιανόητο συναίσθημα που σε κάνει να ξεπερνάς τα πάντα. Να μπορείς τα πάντα. Μα κυριότερο από όλα αυτά, να τολμάς τα πάντα.

Θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα, για να είσαι με αυτόν που αγαπάς; Θα μπορούσες να χάσεις τα πάντα για να είναι αυτός καλά; Αυτό είναι, αγαπημένη μου, η άνευ όρων αγάπη. Και αυτή η αγάπη είναι σπάνια. Και οφείλεις να νιώθεις τυχερός αν σου συμβεί έστω και μια φορά στη ζωή σου. Και όχι επειδή ήσουν αυτός που τη δέχτηκε, αλλά επειδή ήσουν αυτόν που τη προσέφερε. Αυτό κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους ανούσιους και σε αυτούς που έχουν το δικαίωμα να τη προφέρουν.

Και αν σου συμβεί τελικά, τότε να εύχεσαι να είναι αμφότερο. Γιατί εκεί θα γίνει κάτι μαγικό. Και παραμυθένιο. Και σου το υπογράφω, πως θα είναι ακριβώς όπως το είχες ονειρευτεί από πιτσιρίκι.

Ο κόσμος έχει ξεχάσει να αγαπάει. Έχει τόσο έντονη τη τάση να συγχέει τα πάντα μεταξύ τους. Η αγάπη είναι αυτό που μένει μετά τον έρωτα και τον ενθουσιασμό. Η αγάπη δεν φεύγει ποτέ. Αγάπη είναι να νιώθεις ανολοκλήρωτος χωρίς τον άλλον. Αγάπη είναι αυτός να εισπνέει και εσύ να εκπνέεις. Αγάπη είναι αυτός να σκέφτεται και εσύ να απαντάς στα ερωτήματα που δεν ξεστόμισε ποτέ. Αγάπη είναι, να μιλάει και να συνεχίζεις τη φράση του, σαν να το σκεφτόσουν εσύ. Αγάπη είναι να βρίσκεσαι σε ένα μέρος γεμάτο κόσμο, και να καταλαβαίνεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή που εισέρχεται και εκείνος. Αγάπη είναι να μπορείς να τον ξεχωρίσεις μέσα σε σκοτάδια και αβύσσους ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους.

Αυτή είναι η δική μου αγάπη. Και ίσως να πρέπει να μάθεις, πως τελικά μόνο αυτή έχει αξία και σημασία σε αυτή τη ζωή…

Read More »

Το να είσαι «σύντροφος» θέλει δουλειά!

Στην ηλικία που βρίσκομαι, και με τις εμπειρίες περί σχέσεων που έχω πάρει τόσο από προσωπικά βιώματα όσο και των γύρω μου, έχω να δηλώσω το εξής. Αντιλαμβάνομαι την ιδιότητα του να είσαι σύντροφος, όπως μια οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Και πριν βιαστείτε να κρίνετε, θα ήθελα να σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με την ικανότητα του να μπορεί να είναι σύντροφος. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεται, μέσα από τις εμπειρίες της ζωής. Ακόμα και όταν μια σχέση ναυαγήσει, και αφήσεις τον καιρό να περάσει, θα καταλάβεις πως σου άφησε κάποια προίκα. Με την οποία θα πορευτείς στην επόμενη. Αυτή η «δουλειά» λοιπόν, είναι σκληρή και ζόρικη. Είναι δύσκολη και απαιτεί πολύ υπομονή και επιμονή και από τις δύο πλευρές, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανή.

Ανέκαθεν υπέρμαχος της συζήτησης και του διαλόγου, θεωρούσα πως τα ζευγάρια πρέπει να μιλάνε. Να εκφράζουν ο ένας τα συναισθήματά του στον άλλον. Έτσι ώστε να γνωρίζουν αμφότεροι, τι συμβαίνει στο μυαλό και στη ψυχή του καθενός. Και αν νομίζετε πως αυτό είναι αυτονόητο, θα σας πω, πως και εγώ το ίδιο νόμιζα, αλλά έκανα λάθος.

Οι άντρες, βλέπετε, δεν γνωρίζουν πάντα τον τρόπο να εκφραστούν. Τείνουν να χάνονται ανάμεσα σε λέξεις και σκέψεις, που τις περισσότερες φορές δείχνουν να μην μπορούν να ταυτιστούν. Οι γυναίκες από την άλλη, είμαστε αυτές που υπεραναλύουμε τα πάντα, ούσες πιο διορατικές και θέλοντας πάντα να προλάβουμε το κακό, όταν το βλέπουμε να έρχεται. Και εκεί έρχεται το χάσμα της επικοινωνίας, ανάμεσα στα δύο φύλα. Αν καταφέρναμε να παρατηρήσουμε συζητήσεις αντρών, χωρίς να γνωρίζουν την παρουσία μας, θα καταλαβαίναμε πως όσα τους λέμε σε καταστάσεις έντασης, εκείνοι το εκλαμβάνουν ως γκρίνια.

Βάλτε από ένα ποτό ο καθένας, και καθίστε απέναντι. Ανοίξτε τις καρδιές σας και το μυαλό σας, και μιλήστε για όλα εκείνα που σας ενοχλούν και όλα εκείνα που λατρεύετε στο σύντροφό σας. Και ναι είναι απαραίτητα και τα δύο, προκειμένου να μην νιώσει ότι τον στήνετε στο τοίχο, αλλά ότι θέλετε να πετύχει η σχέση σας.

Read More »

Για όλα φταίει… ο πόθος!

Ο πόθος ορίζεται ως η σφοδρή επιθυμία για κάτι ή για κάποιον. Αυτός είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος τείνει να μπερδεύει τον πόθο με τον έρωτα. Το να έχεις κάποιον συνεχώς στο μυαλό σου, επειδή δεν μπορείς να τον έχεις ή επειδή δεν έτυχε να τον «αποκτήσεις» ακόμα, είναι εντελώς διαφορετικό από το να τον σκέφτεσαι συνεχώς επειδή δεν σου αρέσει η καθημερινότητά σου μακριά του.

Και κάπως έτσι ξεχωρίζουμε το πόθο ή αλλιώς τη γνωστή λέξη από «κ» από τον έρωτα, που είναι ένα αίσθημα τρυφερό και όμορφο και δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον σεξουαλικό παράγοντα. Να μάθεις λοιπόν, αγαπημένη μου, να τα ξεχωρίζεις αυτά τα δύο όταν τα βλέπεις ή όταν τα νιώθεις, ή όταν τέλος πάντων είσαι ο αποδέκτης. Ο πόθος για μένα είναι κάτι το καθαρά σαρκικό που ok είναι αποδεκτό και φυσιολογικό. Αλλά δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε και να του δίνουμε μια διαφορετική και ανώτερη για πολλούς ερμηνεία, η οποία ως επί το πλείστον διαρκεί για κάποιους ακόμα και μερικές ώρες.

Αν ανήκεις δε, στους τυχερούς, που μπορούν να συνδυάσουν τον έρωτα, με την αγάπη και τον πόθο τότε φρόντισε να το μη το χάσεις ποτέ από τη ζωή σου. Γιατί αυτό το τρίπτυχο λέγεται «χημεία» και είναι κάτι που συμβαίνει κατ’εμέ μια φορά στη ζωή. Προστάτεψέ το λοιπόν και υπερασπίσου το με τη ζωή σου και όλα θα πάνε παραμυθένια καλά.

Όλοι έχουμε γύρω μας τουλάχιστον ένα ζευγάρι, το οποίο διαθέτει το παραπάνω τρίπτυχο, και ας το παραδεχτούμε. Το κρυφοζηλεύουμε. Και ποιος δεν θα το έκανε άλλωστε; Εξάλλου, αν πονάει κάτι πολύ, είναι το να συνειδητοποιούμε πως η απόλυτη ευτυχία που βλέπουμε στους άλλους, είναι κάτι που εμείς δεν έχουμε ζήσει ποτέ. Και όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουμε, είναι ακόμα δυσκολότερο και το να τη βρούμε και το να τη ζήσουμε.

Read More »

Πόσο φίλοι μπορούμε να είμαστε με τους πρώην μας;

Τα φτιάξατε, χωρίσατε και αποφασίσατε να κρατήσετε επαφή. Να είστε φίλοι και να χαίρεται ο ένας με τη χαρά του άλλου. Δύσκολο και απατηλό; Όχι για εσάς, που πιστεύετε ακράδαντα πως το ότι μοιραστήκατε κάποτε, μια κοινή ζωή και ένα κρεβάτι, δεν μπορεί να σας σταματήσει από το να νοιάζεστε τον άλλον. Ίσως υπερβολικά «Σουηδικό», για τα δεδομένα μας, αλλά και για πολύ κόσμο ακόμη. Οι ψυχολόγοι άλλωστε, ισχυρίζονται πως αυτό απαιτεί από μόνο του μια ωριμότητα που ελάχιστοι έχουν, και ως γνωστόν η φιλία ανάμεσα στα δύο φύλα, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Μια φιλία, μπορεί να βασιστεί στην αληθινή αγάπη, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και τη δοτικότητα. Και ένας χωρισμός μπορεί να βασιστεί στην έλλειψη όλων ή κάποιων από τα παραπάνω. Από την άλλη πλευρά, ένας χωρισμός μπορεί να έρθει μέσα από μια κοινή απόφαση του ζευγαριού, αλλά μπορεί, πολύ εύκολα, να αποφασιστεί και από τη μία μόνο πλευρά. Κατόπιν τούτων, τι είναι αυτό που τελικώς μας οδηγεί στο να κρατάμε επαφές με τους πρώην μας; Μήπως ο εγωισμός του να ξέρουμε τι συμβαίνει στη ζωή του, ώστε να επέμβουμε όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο; Ή μήπως η ελπίδα του να βρεθεί μια δεύτερη ευκαιρία για να είμαστε ξανά μαζί του;

Δύο φύλα που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα μπορούν να είναι συνεργάτες, μπορούν να είναι φίλοι αλλά δεν μπορούν να είναι κολλητοί. Πόσο μάλλον δυο άνθρωποι που έχουν ενωθεί ερωτικά. Αυτά τα οποία μας προσέλκυσαν στον συγκεκριμένο άνθρωπο, θα εξακολουθούν να μας ελκύουν και μετά το χωρισμό. Και στην περίπτωση που μπορείτε να τους αντισταθείτε, τότε είναι πολύ πιθανό να μπορείτε να παραμείνετε και φίλοι. Ποιος όμως είναι αυτός που τα έβαλε με τα ανθρώπινα πάθη και νίκησε;

Στην περίπτωση δε, που κάποιος από τους δυο έχει αποφασίσει να συνεχίσει τη ζωή του και να πάει παρακάτω, τότε καλό θα ήταν να μπαίνουμε και στην θέση του συντρόφου μας. Πως θα μας φαινόταν εμάς, αν δεχόταν τηλεφωνήματα και μηνύματα από τον πρώην που έδειχναν την ολοφάνερη οικειότητα που έχουν μεταξύ τους; Ας μπούμε στο κόπο λοιπόν, να περάσουμε να δούμε και την απέναντι όχθη του ποταμού, γιατί εκεί που ο ένας βλέπει νηνεμία, ο άλλος μπορεί να βλέπει φουρτούνα.

Read More »

Όταν ο έρωτας γίνεται συμβιβασμός

Και αν έχουμε μάθει κάτι, στην ενήλικη ζωή μας, είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ό,τι δυσκολότερο έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Γεμάτες με τραύματα, μισά λόγια ή και ολόκληρα πολλές φορές. Γεμάτες με μοναξιά και χαμόγελα, συμβιβασμούς και ανιδιοτέλεια. Τι είναι αυτό που φέρνει κοντά δυο ανθρώπους; Ο έρωτας ίσως ή η αγάπη. Αλλά τι είναι αυτό που τους κρατάει κοντά; Αναλωνόμαστε για χρόνια, ψάχνοντας την τέλεια σχέση, τον τέλειο σύντροφο, πιστεύοντας ίσως πως και εμείς οι ίδιοι είμαστε τέλειοι, οπότε γιατί να μην ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, καλό θα ήταν να δούμε πως οι σχέσεις είναι σαν μια πελώρια ζυγαριά. Από την μια τα καλά και από την άλλη τα άσχημα. Και εμείς στη μέση, να προσπαθούμε να δούμε τι βαραίνει πιο πολύ.

«Βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει.
Άφησέ το να σε στραγγίξει από όλο σου το είναι. Άφησέ το να σε σκοτώσει και να καταβροχθίσει τα απομεινάρια σου. Γιατί όλα τα πράγματα θα σε σκοτώσουν, και αργά και γρήγορα, αλλά είναι πολύ καλύτερο να σκοτωθείς από έναν εραστή.»,  Charles Bukowski

Και εμείς μένουμε πίσω ν’αναρωτιόμαστε, πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι αυτό. Γιατί να αφήσουμε κάποιον να μας καταπιεί (όποιος και αν είναι αυτός), όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε κάνει τόσο κόπο να κρατηθούμε στην επιφάνεια;

Αυτό που κάνει ένας άνθρωπος για να αποφασίσει αν πρέπει να παραμείνει σε μια σχέση ή όχι, είναι να «ζυγιάζει» τα πράγματα. Από τη μία όλα τα αρνητικά του συντρόφου του, και από την άλλη όλα τα θετικά. Και ποια έχουν την μεγαλύτερη βαρύτητα για εκείνον τελικώς. Κάποιος δεν μπορεί να συγχωρήσει την βαρεμάρα, ενώ κάποιος άλλος δεν μπορεί να αποδεχτεί την υπερβολική φιλοδοξία, ή ακόμα και την έλλειψη αυτής. Κάποιος θεωρεί πολύ πιο σημαντικό χαρακτηριστικό, την προσωπική εξέλιξη, ενώ κάποιος άλλος το να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όλα είναι υποκειμενικά, και εμείς προσπαθούμε, μέσα στα χρόνια να ενώσουμε δυο λίστες, ψάχνοντας «συμβατό δότη».

Υπάρχουν εκείνοι οι τυχεροί, που αναγνωρίζουν τον ιδανικό σύντροφο από μακριά. Υπάρχουν και εκείνοι οι σύντροφοι, που παλεύουν να τους το αποδείξουν. Υπάρχουν και οι άλλοι όμως, εκείνοι που μιλάνε και ίσως να κρύβονται κιόλας, πίσω από μια σχέση, ειλικρινούς ενδιαφέροντος, σεβασμού και εμπιστοσύνης. Αλλά ας μην γελιόμαστε. Μια ερωτική σχέση, οφείλει να έχει πολλά περισσότερα από αυτά.

Αν σας έλεγαν όμως, πως έχετε να διαλέξετε ανάμεσα σε δυο ζωές. Από τη μία έναν μεγάλο έρωτα, που μπορεί να οδηγήσει και στο κάστρο της πριγκίπισσας, αλλά μπορεί και στην πυρά, και από την άλλη μια πανέμορφη ζωή, γεμάτη ασφάλεια, ειλικρίνεια, ηρεμία και εμπιστοσύνη, εσείς ποια θα διαλέγατε; Μην βιαστείτε ν’απαντήσετε, γιατί δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Στην νεαρή ηλικία όλοι θα επιλέγαμε το πρώτο, γιατί δεν θα έκρυβε κανένα ρίσκο. Μόνο εμπειρίες. Στην πιο ώριμη όμως;

Και εκεί βρίσκεται το κλειδί. Τα πράγματα τείνουν να μπερδεύονται όσο μεγαλώνουμε, όσο βλέπουμε τα χρόνια να περνάνε, και στεκόμαστε όλο και συχνότερα για να κοιτάξουμε λιγάκι πίσω και να δούμε τι έχουμε καταφέρει ως τώρα.

Read More »

Όταν εσύ είσαι «έτοιμη»,κι αυτός «όχι τόσο»

«Τη στιγμή που δεν μπορείς να μετρήσεις με απόλυτη σαφήνεια, το πότε ακριβώς τελείωσε η προηγούμενη σχέση σου, τότε είναι ο καιρός για να μπεις σε μια καινούργια.». Λέει ο σοφός ενός χωριού. Και έτσι φτάνεις να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους, γνωστούς και μη, που μπαίνουν κάτω από το μάτι της Θαντέρας σου, και τους βλέπεις υπό ένα πρίσμα διαφορετικό. Πιο καθαρό, λιγότερο φεμινιστικό και σίγουρα πιο ρομαντικό (αυτό το τελευταίο ειδικά κράτησέ το γιατί θα σου χρειαστεί αργότερα). Και η ιστορία ξεκινάει όπως πάντα.

Κορίτσι γνωρίζει αγόρι. Και καταφέρνεις να ξεχωρίσεις ανάμεσα στο τόσο κόσμο αυτόν τον έναν. Που σου κάνει το κλικ; Άγνωστη η αιτία. Και είσαι τόσο αισιόδοξη ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάνε καλά. Γιατί «μεγάλα παιδιά είμαστε». Γνωστή ατάκα για να παραμυθιάσεις τους άλλους αλλά κυρίως τον εαυτό σου. Ενθουσιάζεστε αμφότεροι και νιώθεις πως βρίσκεσαι στο σωστό το δρόμο. Πως μετά από τόσα αντράκια που πέρασαν από τη ζωή σου, ήρθε επιτέλους το δέκα το καλό. Πως το σύμπαν διάβασε καλύτερα τα τεφτέρια του και είδε ότι σου χρωστάει. Και που να πάει το μικρό σου το μυαλό να προστατευτεί; Που να σκεφτείς πως οι άνθρωποι εκεί έξω δεν βγαίνουν προς αναζήτηση ταιριού μόνον όταν είναι έτοιμοι για σχέση, αλλά και όταν θέλουν απλώς να νιώσουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Λίγο πιο μάγκες. Λίγο πιο αντρουά. Λίγο πιο σημαντικοί βρε αδερφέ.

Αυτός λοιπόν αποφασίζει να μπαινοβγαίνει διακριτικά στη ζωή σου και την ατζέντα σου. Και εσύ του το επιτρέπεις φυσικά στην αρχή. Γιατί μπορεί να θέλει να το πάει αργά, σκέφτεσαι εσύ αθώο μου πλάσμα. Σου έχω συνταρακτικά νέα λοιπόν, μικρή μου. Κανένα αρσενικό ποτέ δεν πέθανε από τα συναισθήματά του. Κανείς ποτέ δεν έπαθε αναπνευστικό πρόβλημα από τα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον (κατά τη γνωστή καραμέλα, «με πνίγει η αγάπη σου»). Εντάξει δεν σου λέω να του γίνεις κολλιτσίδα, αλλά μεταξύ μας ποτέ δεν ήθελες αυτό. Έναν σύντροφο έψαχνες όπως όλος ο κόσμος. Κανένα ρακούν δεν έκλεψε το χαρτάκι με το τηλέφωνό σου. Κανένας σούπερ ηλεκτρονικός ιός δεν χάλασε τον υπολογιστή του, ούτε έπεσε θύμα ληστείας του κινητού του. Να θυμάσαι πως όποιος θέλει και τον τρόπο βρίσκει και όλα τα μπορεί. Αλλά μόνο αυτός που πραγματικά θέλει. Όλα τα άλλα είναι να’χαμε να λέγαμε.

Και βρίσκεσαι να αναρωτιέσαι τι έγινε πάλι; Τι έκανες λάθος; Έκανες όντως κάποιο λάθος; Όχι αγαπημένη μου. Το πρόβλημα είναι ότι έχει γεμίσει ο κόσμος με ανθρώπους που κοιτούν τον εαυτούλη τους. Που δεν τους νοιάζει το αν θα πληγώσουν τον άλλον. Που δεν έχουν ξεκαθαρίσει καλά καλά το ποιοι είναι και το τι ζητάνε από τη ζωή τους, και θέλουν από πάνω να πάρουν και άλλους μαζί τους σε αυτό τους το αδιέξοδο. Γιατί ρε φίλε; Γιατί να το ψάξουμε μαζί; Εγώ ξέρω τι θέλω. Εσένα. Εσύ όμως; Και κάπως έτσι βρίσκεσαι στο άδοξο τέλος μιας ακόμα “σχέσης”, που σε κάνει να ανανεώνεις τη λίστα των μάντρα σου.

 Κάπως έτσι δημιουργούνται τα απωθημένα. Και κάπως έτσι παίρνεις αποφάσεις και όρκους (όχι και τόσο αιώνιους) την επόμενη φορά να είσαι πιο προσεκτική. Ή καλύτερη πιο διορατική.

Read More »

Όταν το αφύσικο, γίνεται φυσιολογικό

«Να μη σε χτυπάει, να μη σε κερατώνει, να μη χαρτοπαίζει και να μη πίνει». Ήταν το γνωστό τετράπτυχο των μανάδων μας, προκειμένου να αποφύγουμε τις κακοτοπιές του έξω κόσμου και να βρούμε τον τέλειο σύντροφο. Σε όλα αυτά αργότερα προστέθηκαν και άλλα, όπως τα ναρκωτικά (μαλακά και σκληρά) και ο οποιοσδήποτε εθισμός, ο οποίος δεν περιοριζόταν κατ’ανάγκη στη τράπουλα.

Έναν φυσιολογικό άνθρωπο να μας αγαπήσει. Είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν όλες οι συζητήσεις με τις παρέες. Άντρες και γυναίκες, που χάνονται μέσα στην καθημερινότητα και στη λάθος επιλογή συντρόφων, που εκ πρώτης φαινόντουσαν «φυσιολογικοί». Και οι αποσκευές του καθενός μας, ολοένα και μεγαλώνουν, ολοένα και βαραίνουν. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πόση επιμονή να έχει κάποιος, για να συνεχίσει να ψάχνει το ιδανικό όταν οι πιθανότητες να σπάσει τα μούτρα του, είναι μεγαλύτερες από το να ευτυχήσει. Σε ποιο σημείο, έγιναν όλα μαθηματικά; Στο σημείο εκείνο που οι άνθρωποι έχασαν τον εαυτό τους και αυτά που πραγματικά θέλουν. Στο σημείο εκείνο, που κανείς δεν νοιάζεται για το πώς μπορεί να νιώσει ο απέναντι αλλά μόνο για εκείνη την καραμέλα που λέγεται «Θέλω να περνάω καλά».

Είναι βαριά η καλογερική. Και ασήκωτη. Και για να πετύχει μια σχέση (ειδικά στις μέρες μας), θέλει προσπάθεια και από τις δυο μεριές. Αν δεν είσαι έτοιμος να καταβάλεις το δικό σου μερίδιο, τότε μην πεις στο κόπο να την ξεκινήσεις καν. Και κάπως έτσι το πάθος γίνεται μίσος, και τα ροζ σύννεφα καταλήγουν μαύρα κι άραχνα. Και ως διά μαγείας, όλα μετά φαίνονται λάθος. Συμπεριφορές, αντιδράσεις, απαντήσεις. Όλα δείχνουν να μην είναι αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε. Για να καταλήξουμε στη γκρίνια και τη φαγωμάρα.

Το άγχος και οι οικονομικές δυσκολίες, είναι σίγουρα ένας τεράστιος ανασταλτικός παράγοντας. Το καταλαβαίνουμε και το ξέρουμε. Δεν ζούμε σε άλλο κόσμο εμείς. Αλλά, κάντε μια προσπάθεια να τα βρείτε με τον εαυτό σας. Να κατασταλάξετε και να τον αποδεχτείτε όπως ακριβώς είναι. Καθρεφτιστείτε με όλα τα πλεονεκτήματά και τα μειονεκτήματά σας. Και βγείτε στο κόσμο, πιο καθαροί. Για να αγαπηθείτε από αυτόν που θα σταθεί στα πρώτα και όχι στα δεύτερα.

Read More »