Το να είσαι «σύντροφος» θέλει δουλειά!

Στην ηλικία που βρίσκομαι, και με τις εμπειρίες περί σχέσεων που έχω πάρει τόσο από προσωπικά βιώματα όσο και των γύρω μου, έχω να δηλώσω το εξής. Αντιλαμβάνομαι την ιδιότητα του να είσαι σύντροφος, όπως μια οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Και πριν βιαστείτε να κρίνετε, θα ήθελα να σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με την ικανότητα του να μπορεί να είναι σύντροφος. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεται, μέσα από τις εμπειρίες της ζωής. Ακόμα και όταν μια σχέση ναυαγήσει, και αφήσεις τον καιρό να περάσει, θα καταλάβεις πως σου άφησε κάποια προίκα. Με την οποία θα πορευτείς στην επόμενη. Αυτή η «δουλειά» λοιπόν, είναι σκληρή και ζόρικη. Είναι δύσκολη και απαιτεί πολύ υπομονή και επιμονή και από τις δύο πλευρές, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανή.

Ανέκαθεν υπέρμαχος της συζήτησης και του διαλόγου, θεωρούσα πως τα ζευγάρια πρέπει να μιλάνε. Να εκφράζουν ο ένας τα συναισθήματά του στον άλλον. Έτσι ώστε να γνωρίζουν αμφότεροι, τι συμβαίνει στο μυαλό και στη ψυχή του καθενός. Και αν νομίζετε πως αυτό είναι αυτονόητο, θα σας πω, πως και εγώ το ίδιο νόμιζα, αλλά έκανα λάθος.

Οι άντρες, βλέπετε, δεν γνωρίζουν πάντα τον τρόπο να εκφραστούν. Τείνουν να χάνονται ανάμεσα σε λέξεις και σκέψεις, που τις περισσότερες φορές δείχνουν να μην μπορούν να ταυτιστούν. Οι γυναίκες από την άλλη, είμαστε αυτές που υπεραναλύουμε τα πάντα, ούσες πιο διορατικές και θέλοντας πάντα να προλάβουμε το κακό, όταν το βλέπουμε να έρχεται. Και εκεί έρχεται το χάσμα της επικοινωνίας, ανάμεσα στα δύο φύλα. Αν καταφέρναμε να παρατηρήσουμε συζητήσεις αντρών, χωρίς να γνωρίζουν την παρουσία μας, θα καταλαβαίναμε πως όσα τους λέμε σε καταστάσεις έντασης, εκείνοι το εκλαμβάνουν ως γκρίνια.

Βάλτε από ένα ποτό ο καθένας, και καθίστε απέναντι. Ανοίξτε τις καρδιές σας και το μυαλό σας, και μιλήστε για όλα εκείνα που σας ενοχλούν και όλα εκείνα που λατρεύετε στο σύντροφό σας. Και ναι είναι απαραίτητα και τα δύο, προκειμένου να μην νιώσει ότι τον στήνετε στο τοίχο, αλλά ότι θέλετε να πετύχει η σχέση σας.

Read More »

Για όλα φταίει… ο πόθος!

Ο πόθος ορίζεται ως η σφοδρή επιθυμία για κάτι ή για κάποιον. Αυτός είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος τείνει να μπερδεύει τον πόθο με τον έρωτα. Το να έχεις κάποιον συνεχώς στο μυαλό σου, επειδή δεν μπορείς να τον έχεις ή επειδή δεν έτυχε να τον «αποκτήσεις» ακόμα, είναι εντελώς διαφορετικό από το να τον σκέφτεσαι συνεχώς επειδή δεν σου αρέσει η καθημερινότητά σου μακριά του.

Και κάπως έτσι ξεχωρίζουμε το πόθο ή αλλιώς τη γνωστή λέξη από «κ» από τον έρωτα, που είναι ένα αίσθημα τρυφερό και όμορφο και δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον σεξουαλικό παράγοντα. Να μάθεις λοιπόν, αγαπημένη μου, να τα ξεχωρίζεις αυτά τα δύο όταν τα βλέπεις ή όταν τα νιώθεις, ή όταν τέλος πάντων είσαι ο αποδέκτης. Ο πόθος για μένα είναι κάτι το καθαρά σαρκικό που ok είναι αποδεκτό και φυσιολογικό. Αλλά δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε και να του δίνουμε μια διαφορετική και ανώτερη για πολλούς ερμηνεία, η οποία ως επί το πλείστον διαρκεί για κάποιους ακόμα και μερικές ώρες.

Αν ανήκεις δε, στους τυχερούς, που μπορούν να συνδυάσουν τον έρωτα, με την αγάπη και τον πόθο τότε φρόντισε να το μη το χάσεις ποτέ από τη ζωή σου. Γιατί αυτό το τρίπτυχο λέγεται «χημεία» και είναι κάτι που συμβαίνει κατ’εμέ μια φορά στη ζωή. Προστάτεψέ το λοιπόν και υπερασπίσου το με τη ζωή σου και όλα θα πάνε παραμυθένια καλά.

Όλοι έχουμε γύρω μας τουλάχιστον ένα ζευγάρι, το οποίο διαθέτει το παραπάνω τρίπτυχο, και ας το παραδεχτούμε. Το κρυφοζηλεύουμε. Και ποιος δεν θα το έκανε άλλωστε; Εξάλλου, αν πονάει κάτι πολύ, είναι το να συνειδητοποιούμε πως η απόλυτη ευτυχία που βλέπουμε στους άλλους, είναι κάτι που εμείς δεν έχουμε ζήσει ποτέ. Και όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουμε, είναι ακόμα δυσκολότερο και το να τη βρούμε και το να τη ζήσουμε.

Read More »

Περί έρωτος...

"Έρωτας ανίκατε μάχαν", είπε ο Σοφοκλής. "Αρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για να αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις", είπε από την άλλη ο Oscar Wilde...

Και τι τον κάνει τόσο δυνατό τον έρωτα; Τόσο ανίκητο; Τόσο ορμητικό; Δεν μου άρεσε ποτέ όλη αυτή η μοιραλατρεία που κρύβει μέσα του ο έρωτας. Ως γνωστόν άλλωστε, το μεγάλο σου έρωτα δεν τον παντρεύεσαι. Ο μεγάλος έρωτας δεν σε κάνει ευτυχισμένη. Ο μεγάλος έρωτας δεν έχει αίσιο τέλος.
Ο μεγάλος έρωτας είναι απλά ένας πολύ δυνατός αέρας. Σαν ανεμοστρόβιλος. Μια κινητήριος δύναμη που δείχνει να μην έχει όρια, αρχή, τέλος και σταματημό. Δεν κοντρολάρεται, δεν ηρεμεί, δεν καταλαγιάζει. Ο έρωτας ξέρει να είναι μόνο σαρωτικός και ζει στα άκρα. Ή στο απόλυτο εκατό ή στο απόλυτο μηδέν. Όπως και να έχει, σύμφωνα με το λαό, όσο τον βιώνεις, πρέπει να τον ζεις στο φουλ. Μπορεί ωστόσο να αποδειχθεί τόσο μοιραίος όσο και παραγωγικός.
Ο θεός Έρως, είναι γνωστός από τη μυθολογία ακόμα. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή γιος της Αφροδίτης (θεάς  της ομορφιάς) και του Άρη (θεού του πολέμου). Χμμμ, σε βάζει και'σενα σε σκέψεις μήπως (make love not war);
Είναι λοιπόν αυτές του οι θεϊκές ρίζες που τον κάνουν τόσο δυνατό; Θεωρώ τους ερωτευμένους τους πιο χαζούς και συνάμα τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στο κόσμο όλο. Τι καλύτερο άλλωστε από το να ζεις σ'ένα κόσμο όπου μέσα βρίσκεσαι μόνο εσύ και ο/η καλός/ή σου; Η μετά του έρωτα εποχή φυσικά εμπεριέχει τους πολλούς κινδύνους. Και εκεί πρέπει να οπλιστείς με δύναμη και κουράγιο.
Αλλά ξέρεις κάτι; Ναι ο κακομοίρης είναι και τυφλός και κουφός (Συμβουλή μου: Αυτό πάρτο ως de facto στοιχείο). Όσο τον ζεις, εκμεταλλεύσου τον στο έπακρο. Πάρε δύναμη από τη δύναμη του. Κουράγιο από το κουράγιο του. Και φόρα από την εκτόξευση που τόσο απλόχερα σου χαρίζει. Ε και όταν πέσεις με το καλό, μπορείς να ελπίζεις σε ένα δίχτυ ασφαλείας που υπάρχει πάντα από κάτω σου, και ακούει στο όνομα "φίλοι".

Read More »