Η εμπειρία μου από το φετινό φεστιβάλ Κινηματογράφου ήταν...χμμμ...ΜΑΓΙΚΗ. Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη νομίζω. Νύχτες Πρεμιέρας, έτσι όπως ορίζονται 20 χρόνια τώρα, και το όνομα δεν επιλέχθηκε καθόλου τυχαία φαντάζομαι. Νύχτες μαγικές, όμορφες, πρωτόγνωρες και σίγουρα "πρεμιερικές". Ένας θεσμός που γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερος, και εγώ κάπου εκεί να τις απολαμβάνω σαν να βρίσκομαι εντελώς μόνη σε μια άδεια αίθουσα. Κάθε ταινία και μια ιστορία. Κάθε ιστορία και ένας νέος κόσμος. Κάθε κόσμος και καινούργιοι άνθρωποι. Οι ταινίες υπερβολικά πολλές για να μπορέσω να τις καταγράψω μία προς μία. Γι'αυτό το λόγο λοιπόν, θα σταθώ σε μία πολύ συγκεκριμένη. Από αυτές που ταράζουν το κόσμο σου (τουλάχιστον το δικό μου). Από αυτές που δεν θέλεις να τελειώσουν. Από αυτές που ακόμα και όταν τελικά τελειώσουν θέλεις να τις δεις ξανά και ξανά.
Το "Πέτρες στις τσέπες μου", λοιπόν
Το "Πέτρες στις τσέπες μου", λοιπόν 